Margir efast um tilvist Jesú Krists í dag, kraft heilags anda og jafnvel hvort Guð sé í raun til. Umhugðarefni dagsins er gamall leikþáttur eða saga sem gerist í skólastofu heimspekiprófessors sem sér ekki þær augljósu sannanir að Guð sé til:

Heimspeki prófessorinn gerði hlé á máli sínu fyrir framan bekk sinn, áður en hann bað einn af nemendum sínum að standa upp.

"Þú ert Kristinn, er það ekki?"

"Jú herra, það er ég."

"Sem þýðir að þú trúir á Guð?"

"Af heilum hug herra."

"Er Guð góður?"

"Að sjálfsögðu er Guð góður."

"Er Guð almáttugur? Getur hann gert allt í heiminum?"

"Já, það getur hann."

"Ert þú góður eða vondur?"

"Biblían segir að ég sé vondur."

Prófessorinn grettir sig. "Ahaaa! BIBLÍAN já!" íhugar málið um stund. "Hér er spurning til þín. Segjum að hér sé veikur maður, og þú getir læknað hann. Myndir þú gera það? Mundir þú í það minnsta reyna?"

"Já herra, að sjálfsögðu"

"Nú, þá hlýtur þú nú að vera góður....!"

"Ég mundi nú kannski ekki segja það."

"Því skyldir þú ekki segja það? Þú mundir hjálpa veikum og þurfandi ef þú gætir.... reyndar held ég að flest okkar mundi nú gera það.... en Guð gerir það ekki."

[ekkert svar]

"Hann gerir það ekki, er það? Bróðir minn var Kristinn, og hann dó úr krabba, jafnvel eftir að hafa beðið Jesús um lækningu. Hvernig getur Jesús verið góður? hmmmmmm ? Geturðu svarað mér því?"

[ekkert svar]

Eldri maðurinn er umhyggjusamur. "Nei, þú getur það ekki, er það?" Hann fær sér sopa af vatnsglasinu sem stendur á borðinu við hlið hans til að gefa nemanda sínum kost á að slaka aðeins á, maður verður jú að fara blíðum höndum um þá ungu og óreyndu. "Við skulum byrja uppá nýtt vinur."

"Er Guð góður?"

"Emmmmm... Já."

"Er Satan góður?"

"Nei."

"Hvaðan kemur Satan?"

Nemandanum verður svolítið við. "Frá... Guði..."

"Einmitt. Guð skapaði Satan, var það ekki?" Prófessorinn stríkur grönnum fingrum sínum í gegnum hár sitt sem farið var að þynnast. Það var farið að hlakka örlítið í bekknum og prófessorinn snýr sér aftur að nemendum sínum sem hlustuðu af áhuga. "Ég held að við eigum skemmtilega önn framundan krakkar." Hann snýr sér aftur að nemandanum Kristna. "Segðu mér vinur. Er til illska í heiminum?"

"Já, herra."

"Illska er allt í kringum okkur, er það ekki? Skapaði Guð allt?"

"Já það gerði hann."

"Hver skapaði illsku?"

[ekkert svar]

"Eru veikindi í heiminum? slæmt siðgæði? Hatur? Ljótleiki? Allir þessir hræðilegu hlutir... eru þeir til í þessum heimi?"

Nemandinn stígur á tær sér. Farið að líða svolítið illa. "Já."

"Hver skóp allt þetta?"

[ekkert svar]

Prófessorinn skyndilega hrópar að drengnum. "HVER SKAPAÐI ALLT ÞETTA? SEGÐU MÉR ÞAÐ!" Prófessorinn er farinn að nálgast náðarhöggið, þegar hann kemur þétt upp að nemandanum, og segir lágum rómi: "Guð skapaði allt illt, er það ekki væni?"

[ekkert svar]

Nemandinn sem hafði staðið þarna með frosinn undrunarsvip, og reynt að halda haus, var að niðurbrotum kominn. Skyndilega tekur fyrirlestur Prófessorsins nýja stefnu. Bekkurinn hlustar af ákafri athygli. "Segðu mér," heldur gamli maðurinn áfram, "hvernig getur það verið að þessi Guð sé góður, ef hann hefur skapað allt illt sem á jörðinni er, hefur verið og mun verða?" Prófessorinn sveiflar höndum til að leggja áherslu á orð sín. "Allt þetta hatur, illska, sársauki, pyntingar, dauði, ljótleiki og þjáning sem var skapað af þessum góða Guð er að finna allstaðar, um allan heim, er það ekki ungi maður?"

[ekkert svar]

"Sérð þú ekki allt þetta, allt í kringum þig?"

Stutt þögn.

"Í alvöru, sérðu það ekki?" Prófessorinn er farinn að halla sér uppað andliti nemanda síns aftur og hvíslar, "Er Guð góður?"

[ekkert svar]

"Trúir þú á Jesús Krist?"

Rödd skelfds nemandans brestur. "Já, það geri ég."

Gamli maðurinn hristir höfuð sitt í vonleysi. "Vísindin segja að þú hafir fimm skynfæri til að bera kennsl á hluti í kringum þig. Hefur þú séð Jesús?"

"Nei herra, það hef ég ekki."

"Segðu okkur þá, hefur þú einhverntíma heyrt í Jesús?"

"Nei herra, það hef ég ekki."

"Hefur þú einhverntíma snert Jesús, bragðað á honum, fundið lykt af honum... ?"

---------------------------------------------------

"nei, herra."

"Og samt trúir þú á hann?"

"....já...."

"Það þarf trú til þess!" Prófessorinn brosir.
"Samkvæmt öllum reglum raunvísinda, arfleiðsluhæfni, sannanlegum starfsvenjum vísindanna, segir að Guð er ekki til. Hvað segir þú við því vinur? Hvar er þessi Guð þinn núna?"

[nemandinn svarar engu]

"Gjörðu svo vel að setjast."

Sá Kristni sest.... sigraður.

Annar Kristinn úr bekknum lyftir upp hendinni. "Prófessor, má ég ávarpa bekkinn?"

Prófessorinn snýr sér að nemandanum og brosir. "Ahhh, annar Kristinn einstaklingur í fylkingarbrjósti! Komdu, komdu ungi maður. Mæltu einhvern sæmandi vísdóm til samkundunnar."

Sá hugdjarfi lítur yfir bekk samnemenda sinna. "Nokkrir áhugaverðir punktar sem þú hefur komið inná herra. En ég er með spurningu til þín. Er til nokkuð sem heitir hiti?"

"Já," svarar prófessorinn "Það er til hiti."

"Er til nokkuð sem heitir kuldi?"

"Já, sonur, það er sko til kuldi líka."

"Nei, herra, það er það ekki."

Glottið á andliti gamla mannsins frýs. Á einu augabragði verður Skólastofan algerlega hljóð.

Sá Kristni heldur áfram. "Það kann að vera að þú hafir heilmikinn hita, jafvnel óbærilegan hita, súper hita, hvítan hita, smá hita eða engann hita en við höfun ekkert sem gæti kallast 'kuldi'. Við getum farið með hitastigið niður í 458 gráður fyrir neðan núll, sem er í raun enginn hiti, en við komumst ekki neðar en það. Það er ekki nokkur leið fyrir okkur að fara niðurfyrir -458 gráður þannig að það er enginn kuldi. Sjáðu til, herra, kuldi er nefnilega orð sem við grípum til þegar við njótum ekki hita. Við getum ekki mælt kulda. Hita getum við hins vegar mælt í varmaeiningum vegna þess að hiti er orka. Kuldi er ekki andstæða hita, við notum aðeins hugtakið þegar við njótum ekki hitans."

Þögn. Blýantur dettur í gólfið með áberandi látum einhversstaðar í bekknum.

"Er til nokkuð sem heitir myrkur, prófessor?"

"Þetta er nú frekar heimskulega spurt væni. Hvað er nóttin ef hún er ekki myrkur? hvað ertu að fara með þessu....?"

"Svo þú segir að það sé til eitthvað sem heitir myrkur?"

"Já...."

"Aftur hefur þú rangt fyrir þér, herra. Myrkur er ekki til, heldur einungis hugtak sem við grípum til þegar við njótum ekki ljóssins. Þú getur haft litla birtu, venjulega birtu, skæra birtu og leiftrandi birtu en þú hefur enga birtu, þá hefurðu ekkert.... og þú kallar það myrkur, er það ekki? Það er skilningurinn sem við leggjum í orðið. Ef myrkur væri til í raun myndum við geta gert myrkur myrkara og þú ættir að geta látið mig fá eina dós af myrkri... en þú getur það ekki... er það prófessor?"

Þrátt fyrir vandræðin sem prófessorinn sá sig komin í, brosti hann á þennan nýja kokhrausta andstæðing. "Þetta mun svo sannarlega verða skemmtileg önn" segir hann í hálfum hljóðum og snýr sér svo aftur að þeim Kristna. "Værirðu nú til í að segja okkur hvað þú ert að meina með öllu þessu, ungi maður?"

"Já, prófessor. Það sem ég er að reyna að sýna þér frammá, er að heimspekileg röksemdafærsla þín er mjög gölluð frá upphafi og þar með er niðurstaðan hreinlega röng...."

Gamli maðurinn sýpur hveljur... "Gölluð..? Hvernig dyrfistu...?"

"Herra, má ég útskýra mál mitt?"

Allur bekkurinn situr stjarfur af áhuga, og kliður fer um salinn.

"útskýrðu... oh, endilega, útskýrðu..." Prófessorinn gerir heiðarlega tilraun til að ná tökum á stöðunni. Skyndilega er hann ljúfmennskan holdi klædd. Hann lyftir höndum til merkis um að fá hljóð, svo sá Kristni geti haldið áfram.

"Þú ert að vinna með forsendur tvígreiningar," sá Kristni útskýrir. "Það að til dæmis sé til líf og svo dauði, góður Guð og annar vondur. Þú lýtur á Guð sem eitthvað endanlegt, eitthvað sem við getum mælt. Herra, vísindin geta ekki útskýrt hugsun. Samt notast hún við rafeindir og segulmagn, þrátt fyrir að hafa aldrei sést og hvað þá fyllilega skilið ferlið. Til að skoa dauða sem andstæðu lífs er eins fávíst og sú staðreind að dauði gæti aldrei verið til nema fyrir tilstuðlan lífs. Dauði er ekki andstæða lífs, aðeins hugtak sem við notum til að lýsa ástandi þess sem lifir ekki.

Ungi maðurinn lyftir skyndilega upp dagblaði sem hann tók af borði næsta nemanda, sem hann hafði verið að lesa. "Hérna er eitt af ógeðslegustu æsifréttaritum sem þetta land hýsir, prófessor. Er til nokkuð sem heitir siðleysi?"

"Að sjálfsögðu... sjáðu nú til..."

"Aftur hefurður á röngu að standa herra. Sjáðu til, siðleysi er aðeins hugtak sem við notum þegar siðgæðis nýtur ekki. Er til nokkuð sem heitir óréttlæti? Nei. Aftur, aðeins hugtak sem við notum í fjarveru réttlætis. Er til nokkuð illt?

"Sá Kristni gerir hlé á máli sínu. "Er hið vonda ekki aðeins hugtak sem við notum þegar góðs nýtur ekki við?"

Andlit gamla mannsins er farið að vera ískyggilega fölleitt. Alveg við að springa af bræði, en algerlega málhaltur.

Sá Kristni heldur áfram. "Ef það er illt til í þessum heimi, prófessor, sem við hljótum öll að samþykkja, þá ef það er til Guð, hlýtur hann að vera að vinna verk í gegnum hið illa. Hvað skyldi Guð vera að gera með því? Biblían segir okkur að það sé til þess að sjá hvort hvert okkar, af okkar eigin sjálfstæða vilja, veljum hið góða eða hið illa."

Prófessorinn á erfitt með að hafa hemil á sér. "Sem heimspekiprófessor, Þá sé ég ekki að verið sé að gefa okkur nokkurn valkost; sem raunsæismann þá afneita ég algerlega tilvist eða hugtakinu um nokkuð sem nefnist Guð, eða nokkru því sem kallast getur andlegur þáttur sé hluti af alheims jöfnunni, vegna þess að Guð er ekki eitthvað sem við getum skynjað, eitthvað áþreifanlegt."

"Ég hefði nú haldið að með fjarveru siðfræði þeirrar sem Guð kenndi okkur, í þessum heimi, væri líklega eitthvert áþreifanlegasta fyrirbærið í tilveru okkar." svarar sá Kristni. "Dagblöð græða þúsundir milljóna á að segja okkur dæmi þess á hverjum degi! Segðu mér prófessor. Kennir þú nemendum þínum að þeir hafi þróast af öpum?"

"Ef þú átt við þróunarkenninguna, ungi maður, já, að sjálfsögðu."

"Hefur þú orðið vitni að þróun lífvera með eigin augum herra?"

Prófessorinn lætur frá sér undarlegt hljóð og starir tómum augunum á nemendur sína.

"Prófessor. Þar sem enginn hefur nokkurn tíma séð þróun lífvera með eigin augum, eða orðið vitni af henni með öðrum hætti. Meira að segja er ekki hægt að sanna að þetta sé einvher viðvarandi viðleitni náttúrunnar, ertu þá ekki bara að kenna skoðanir þínar, herra? Ertu þá ekki látinn af störfum sem kennari og tekinn að predika?"

"Ég skal yfirsjá ósvífni þína í ljósi heimspekilegrar umræðu okkar. En ertu þá búinn að ljúka máli þínu?" hreytir prófessorinn skyndilega til nemandans.

"Nú, þú samþykkir sem sagt siðferðisreglur Guðs til að gera það sem er réttlátt?"

"Ég trúi á það sem er - það eru vísindi!"

"Ahaaa! VÍSINDI!" Það færist glott yfir andlit nemandans. "Herra, þú sagðir áðan að vísindin legðu stund á skynjanleg fyrirbæri. Forsenda vísindanna sjálfra eru gölluð..."

"VÍSINDIN GÖLLUÐ..?" hrópar prófessorinn nú alveg gáttaður.

Bekkurinn er í upplausn. Sá Kristni stendur uns kyrrast tekur í bekknum. "Til að halda áfram frá þeirri röksemd sem þú færðir fram áður við Kristinn bróður minn, má ég þá gefa þér dæmi um það sem ég er að meina?"

Prófessorinn hafði nú vit á því að halda sig hljóðann. Sá Kristni lítur í kringum sig í bekknum. "Er einhver hérna inni sem hefur séð heila prófessorsins?" Út brýst skellihlátur um allan salinn. Sá Kristni bendir í átt að skjálfandi kennara sínum. "Er nokkur hérna sem hefur nokkurntíma heyrt í heila prófessorsins... snert heila prófessorsins, eða fundið fyrir honum á annan hátt?" Nei ekki virtist nokkur ætla að gefa sig fram. "Það er allt útlit fyrir að það sé enginn hér sem hefur haft nokkra skynfæranlega sönnun tilurðar heila prófessorsins á nokkurn hátt. Nú samkvæmt öllum reglum raunvísinda, arfleiðsluhæfni, sannanlegum starfsvenjum vísindanna, lýsi ég því yfir að prófessorinn hefur ENGANN HEILA."

Bekkurinn er í upplausn...

Sá Kristni sest.... því til þess er stóllinn gerður.