Árin 961-922 f.K.
Salómon byggir musterið í Jerúsalem

Salómon sonur Davíðs og Batsebu var vígður til konungs yfir Ísrael í hárri elli föður síns. Salómon var ungur konungur og kunni ekki fótum sínum forráð. Hann bað til Drottins eftirfarandi: „Gef því þjóni þínum gaumgæfið hjarta til að stjórna þjóð þinni og til að greina gott frá illu.“ 1.Kon. 3:9a Drottni líkaði vel að Salómon bað um þetta og gaf honum afar mikla speki og visku og djúpsæi andans. Er hann hafði fest sig í konungssætinu skipaði hann fyrir um musterisbygginguna í Jerúsalem með þessum orðum: „Fyrir því hefi ég í hyggju að reisa hús nafni Drottins, Guðs míns, eins og Drottinn sagði við Davíð, föður minn.“ 1.Kon 5:5a Salómon gjörði samning við Föníkíumenn um allan viðinn, sedrusviðonn og kýpresviðinn, í bygginguna. Fjöldi manna eða um þrjátíu þúsundir að tölu tóku þátt í kvaðarvinnunni (skilduvinna) við sjálfa musterisbygginguna. Ásamt þessum fjölda unnu að verkinu sjötíu þúsund burðarmenn og áttatíu þúsund steinhöggvarar. Öllu verkinu var verkstýrt af fógegum Salómons um þrú þúsund og þrjú hundruð að tölu.

Musterið var byggt úr tilhöggnu grjóti og viði frá Líbanon, þiljað að innan með sedrusviði og gólf úr kýpresviði. Innst í musterinu var herbergi, hið allra helgasta sem hýsti sáttmálsörkina sem Guð hafði gefið Ísralesmönnum og geymdi steintöflunar tvær með boðorðunum tíu, er Móse hafði lagt þar við Hóreb (Sínai). Töflur sáttmálans, er Drottinn gjörði við Ísraelsmenn, þá er þeir fóru af Egyptalandi, út úr járnbræðsluofninum. Sáttmálsörkin var gerð af akasíuviði og gulli lögð. Inni var einnig altari af sedrusviði ásamt tveimur kerúbum af olíuviði, tíu álna háum er breiddu úr vængjum sínum yfir sáttmálsörkina. Og allt húsið var lagt gulli – algjörlega allt húsið. Veggir og hurðir voru útskornar með kerúbum, pálmum og blómfléttum. Allir innanstokksmunir sem og helgigripir voru steyptir af eiri, en það verk vann Hiram koparsmiður frá Týrus. Hann var fullur hagleiks, skilnings og kunnáttu til að gjöra alls konar smíðar af eiri.
Alls tók það 7 ár að byggja musterið.

Orð Drottins kom til Salómons svolátandi: „Þú hefir byggt þetta hús. Ef þú gengur eftir orðum mínum og breytir eftir lögum mínum og varðveitir allar skipanir mínar með því að ganga eftir þeim, þá mun ég efna heit mitt við þig, er ég gaf Davíð föður þínum, og ég mun búa meðal Ísrelsmanna og eigi yfirgefa lýð minn Ísarel. “ 1.Kon 6:12-13

Musterið var vígt við mikla athöfn og í viðurvist alls Ísraelssafnaðar. Og vígslubæn Salómons var svohljóðandi:
„að augu þín Drottinn séu opin yfir þessu húsi dag og nótt, yfir þeim stað, er þú hefir um sagt: ‚Þar skal nafn mitt búa‘ – að þú heyrir bæn þá, er þjónn þinn biður á þessum stað. Og heyr þú grátbeiðni þjóns þíns og lýðs þíns Ísraels, er þeir fram bera á þessum stað, já heyr þú hana þar er þú býr á himnum, og fyrirgef, er þú heyrir.“ 1.Kon 8:29-30.

Og Drottinn vitraðist Salómon og sagði við hann: „Ég hefi heyrt bæn þína og og grátbeiðni, sem þú barst fram fyrir mig. Ég hefi helgað þetta hús, sem þú hefir reist, með því að ég læt nafn mitt búa þar að eilífu, og augu mín og hjarta skulu dvelja þar alla daga. Svo lengi sem þú og þjóðin gengur fyrir augliti mínu í hreinskilni hjartans og einlægni, gjörið allt það sem ég hefi fyrir lagt og þið haldið lög mín og ákvæði þá mun ég bænhæra þig og þjóð mína.“ 1.Kon 9.kafli

En Salómon féll í synd, hjarta hans hætti að vera einlægt gagnvart Drottni og hann gjörði það sem illt var í augum Guðs. Hann samneytti með útlendum konum og tignaði aðra guði.
Refsing Guðs var óhjákvæmileg bæði til handa konungnum og Ísrael þjóðinni. Strax eftir dauða Salómons 922 f.K., klofnaði ríkið í tvennt, norðurríkið (Ísrael) og suðurríkið (Júda).

Ísraelsmenn héldu áfram að syndga gegn Drottni, Guði sínum og dýrkuðu aðra guði og byggðu þeim fórnarhæðir, altari og skurðgoð og virtu þannig að vettugi lög Hans og sáttmála er hann hafði gjört við feður þeirra. Er þeir létu ekki segjast rak Drottinn Ísrael burt frá augliti sínu, eins og hann hafði sagt fyrir um. Ísraelsmenn voru herleiddir fyrst í hendur Assýringum og síðar Babýloníumönnum.
Árið 587 féll Jerúsalem í hendur Babýloníumönnum, undir stjórn Nebúkadnesar og lögðu þeir borgina og musterið í rúst og herleiddu íbúana ásamt Júda til Babýloníu.


Árið 515 f.K.
Endurreisn musterisins í Jerúsalem

Kýrus Persakonungur lét boð út ganga um allt ríki sitt að Drottinn Guð himnanna kalli á þjóð sína heim til Jerúsalem í Júda til að endurreia musteri Drottins, Ísraels Guðs. Þannig snéru Ísraelsmenn aftur heim í rústir Jerúsalem og endurreistu hús Drottins, vígðu það að nýju og héldu hátíð. Í framhaldi af því voru múrar borgarinnar endurreistir á undursamlegan hátt sem auðkenndist af samtakamætti þeirra sem sneru aftur heim úr herleiðingunni.

Musterið var vígt árið 515 f.K og stóð það alla tíð þar til Rómverjar eyddu því árið 70 e.K.


Árið 001 e.K.
Nýir tímar.

„Af stofni Ísaí mun kvistur fram spretta og angi upp vaxa af rótum hans. Yfir honum mun hvíla andi Drottins. Andi vísdóms og skilnings, andi ráðspeki og kraftar, andi þekkingar og ótta Drottins. Unun hans mun vera að óttast Drottinn.“ Jes.11:1-3

„Réttlæti mun vera beltið um lendar hans og trúfesti beltið um mjaðmir hans.“ Jes.11.5

„Á herðum hans skal höfðingjadómurinn hvíla. Nafn hans skal kallað Undraráðgjafi, Guðhetja, Eilíðfarfaðir, Friðarhöfðingi. Mikill skal höfðingjadómurinn verða og friðurinn engan enda taka á hásæti Davíðs og í ríki hans. Hann mun reisa það og efla með réttvísi og réttlæti héðan í frá og að eilífu.“ Jes.9:6-7

„Og þú, Betlehem Efrata, þótt þú sért einna minnst af hérðasborgunum í Júda, þá skal þó frá þér koma sá, er vera skal drottnari í Ísrael, og ætterni hans vera frá umliðinni öld, frá fortíðar dögum.“ Míka.5:1

Og þannig var það að fjórtán ættliðum frá Abraham kom Jesús Kristur fram sem spáð var um hér að ofan. Sonur Guðs sem kominn var að sætta menn við Guð í eitt skipti fyrir öll.. Með honum kom nýr sáttmáli milli Guðs og manna, sáttmáli náðarinnar og sáttargjörðarinnar, þ.e. réttlæting fyrir trú. Með blóði sínu (dauða) endurleysti Jesús alla menn undan ánauð syndarinnar, Hann tók syndina á sig og fortjaldið inn í hið allra helgasta, sem áður er lýst rifnaði að ofan og niðurúr. Meðalgangarinn milli Guðs og manna er því einn og aðeins einn, Jesús Kristur sonur Guðs. Hið allra helgasta, heilagur andi býr nú í hjarta þeirra sem trúa. Jesús Kristur er hið allra helgasta. Jesús var umskorinn fyrir þig, þú þarft ekki að umskerast. Vegna elsku sinnar leiddi Guð einkason sinn upp á krossinn (dauða) til að við mættum frelsast frá ánauð og dauða syndarinnar og lögmálsverkanna því Hann vissi að okkur myndi aldrei takast ætlunarverkið ef ekki kæmi til náð og frelsi í blóði krossins. Iðrunin, fórnin og tilbeiðslan er í hjarta sérhvers manns.

„Allir þeir sem trúðu héldu hópinn og höfðu allt sameiginlegt. Þeir seldu eignir sínar og fjármuni og skiptu meðal allra eftir því sem hver hafði þörf á. Daglega komu þeir saman með einum huga í helgidóminum, þeir brutu brauð í heimahúsum, neyttu fæðu saman í fögnuði og einlægni hjartans. Þeir lofuðu Guð og höfðu vinsældir af öllum.“ Post.2.43-47


Ingólfur Arnar Ármannsson