Viðbrögð margra virðast vera þau að reiðast og vilja ná fram hefndum á óréttlátu kerfi sem hefur rænt þá sparifé og fjárhagslegu öryggi. Mótmælafundurinn við alþingishúsið og ólætin þar benda til þess. Við finnum eflaust öll fyrir reiði og gremju í garð manna sem hafa lifað í vellystingum praktuglega, valdið hruni bankanna og stefnt efnahag þjóðarinnar í mikinn voða. En við verðum að gæta okkar á reiðinni. Hún er mikið afl og ef við missum tökin á henni veldur hún eyðileggingu. Reiði er rétt að láta í ljós ef við erum “alveg að springa” en ekki með því að valda öðrum tjóni. Reiðin getur skaðað okkur sjálf mest allra!

Sagan af sjóferð Páls postula til Rómar (í Post 27. kap.) er frábær í þessu samhengi. Páll var á sama báti og allir hinir og gat ekkert farið. Um borð voru 267 manns. Gegn ráðum Páls –en eftir ráðum manna sem vit áttu að hafa á hlutunum- var siglt úr höfn. En skipið lenti í fárviðri sem varði í 14 daga. Skipið var að liðast í sundur, farmi og búnaði var varpað fyrir borð og menn neyttu ekki matar. Páll steig þá fram og minnti menn á að betra hefði verið að fara að ráði hans. En hann hafði meira að segja því að og í stað þess að skammast og steita hnefana hvatti hann fólk til að herða upp hugann og missa ekki vonina. Hann flutti þeim boðakap frá Guði um að enginn myndi farast. Hann var maður sem heyrði frá Guði og flutti vonlausum og ráðþrota mönnum boðskap vonar. Og svo fór sem hann sagði. Skipið strandaði að vísu og fórst, en enginn lét lífið.

Nú erum við öll á sama báti –hinu íslenska þjóðarfleyi. Útlitið er ekki gott og menn hafa gert mistök. Óveðrið geisar og á hugsanlega eftir að versna. Hlutverk okkar hinna kristnu er að flytja boðskap vonar frá Guði. Vitaskuld sýpur þjóðin seyðið af vitlausum ákvörðunum og mun verða fyrir tjóni, en Guð vill fyrirgefa og gefa okkur ný tækifæri. Þau eru handan við hornið. Tölum því kjark í hvert annað og þjóðina og segjum henni að Drottinn er með í bátnum og mun bjarga okkur ef við förum að hans ráðum. Gerum það!