Fjölpóstur frá einhverjum flokki aðventista var borinn í mörg hús í síðustu viku. Boðskapur hans er í þrem köflum. Fyrsti kaflinn er ágætur en þar er fagnaðarerindið boðað. Annar kaflinn er árás á rómversk kaþólsku kirkjuna, lúthersku kirkjuna, samkirkjuhreyfinguna, barnaskírn o. fl. Þriðji kaflinn er svo önnur árás á fyrrnefndar kirkjudeildir og aðrar fleiri fyrir að halda sunnudaginn sem vikulegan hvíldardag. Margt mætti segja til varnar kirkjudeildunum, skírn barna og helgi sunnudagsins, en plássins vegna er það ekki hægt hér. Ég skrifaði eitt sinn lítið rit: “Hver er hinn rétti hvíldardagur?” þar sem ég setti fram mína skoðun (og margra annarra) á þessu efni, en því miður er það ekki komið inn í ritasafn vefsíðu þessarar, en ég mun vinna að því að svo verði.

Það sem mér finnst sorglegt við bækling aðventista, að fyrsta kaflanum undanskildum, er að nú er ekki þörf á því að kristnir menn gerum árásir á aðra kristna menn. Ekki verður auðveldara fyrir okkur kristið fólk að koma fagnaðarerindinu á trúverðugan hátt til hins veraldlega þjóðfélags ef við opinberlega berjum hvert annað í höfuðið með hæpnum trúarkenningum. Heimurinn mun hrista höfuðið og segja: “Sjáið þetta kristna fólk, aldrei getur það komið sér saman um neitt!” Það sem við þurfum að gera er að boða heiminum fagnaðarerindið (efni 1. kafla umrædds rits) en láta ágreiningsmál okkar vera innansafnaðamál. Það er gamaldags og úrelt að ráðast á annað kristið fólk opinberlega, nú er þörf á samstöðu og kærleika á milli kirkjudeilda.

Auðvitað finnst mér margt athugavert við kenningar rómverks kaþólsku kirkjunnar, og sumt þar er einfaldlega villa að mínu mati, en þar er líka margt gott að finna og margt einlæglega trúað fólk sem elskar Jesú Krist sem frelsara sinn. Eins er með aðrar kirkjudeildir. Engin þeirra er fullkomin en allar eiga þær margt gott í pússi sínu.

Hættum að skamma hver annan opinerlega, kristnir menn, vegna kenninga sem okkur líkar ekki. Ef við höfum eitthvað að athuga við kenningar annarra, berum þá gagnrýnina fram við þá sjálfa (ekki í fjölmiðlum) og með hógværð og kærleika. Og munum að sá sem hyggst standa gæti þess að hann falli ekki.