…söng Þorgeir Ástvaldsson forðum og sló í gegn. Að fara í frí er ekki alltaf einfalt mál. Sumir komast tæpast í frí vegna mikillar vinnu, aðrir eiga ekkert frí inni, sumir þurfa að sinna veikum eða ellihrumum ættingjum, og aðrir hafa ekki efni á fríi o.s.f.  En flestir komast þó í frí, sem betur fer. Þessa dagana eru þó margir í “fríi” gegn eigin vilja –eru atvinnulausir. Sorglegt.  En þó maður sé kominn í frí er maður samt ekki kominn í frí, a.m.k. margir. Þeir eru enn “í vinnunni” marga daga eftir að fríið er byrjað. Hugurinn er við verkefni vinnunnar og þeir eiga erfitt með að ýta þeim til hliðar.  Svo er það líka eitt sem getur haft áhrif: maður er svo vanur því að vera “að gera eitthvað” að maður kann ekki við að vera í fríi og “gera ekki neitt”. Þannig var með mig, árum saman. En svona hugsunarhætti þarf maður að hafna. Allir þurfa á fríi og tilbreytingu á halda. Þegar maður er í fríi á maður að vera í fríi og njóta þess.

Jesús fór aldrei í frí, og þó. Sagt er að hann hafi ásamt lærisveinunum farið á afvikna staði, jafnvel til “útlanda”  til þess að fá næði. Hann þurfti eins og allir að taka sér frí frá önnum daganna og frá  áreitinu.  En þótt hann færi á afvikna staði var hann oft “þefaður uppi” af fólki í neyð og þá ýtti hann viðkomandi ekki frá sér. Dæmi um það er kanverska konan í byggðum Týrusar og Sídonar. Jesús var þar í fríi en allt í einu þurfti hann að sinna neyðartilfelli. Frásaga guðspjallsins er þannig að sumir líta svo á að Jesús hafi sýnt konunni hroka en svo var ekki. Hins vegar gaf hann í skyn að það væri ekki skylda hans að sinna þörf hennar (útlendings), enda var hann að eigin sögn aðeins sendur til “týndra sauða af húsi Ísraels”. Þetta tilfelli var eitt af fáum undantekningum sem sannaði regluna.

Höfum í huga: Guð vill að við fáum hvíld frá daglegum verkefnum vinnunnar. Hann  vill að við njótum hvíldar og tilbreytingar. En hann vill að við séum líka reiðubúin að rétta hjálparhönd þeim sem þurfandi er, án þess að mögla. Fríið er gott en ekki “heilagt”. Við skulm njóta þess ein eða með öðrum, en ekki álíta það “eign” okkar. Við gætum hugsanlega þurft að deila því með þeim sem á í vanda  og þarfnast okkar aðstoðar eða félagsskapar. Þannig getum við orðið öðrum til blessunar, án þess að það hafi verið á “verkefnalistanum”. Guð blessi þér sumarfríið og njóttu þess með gleði og þakklæti.