Hefur þú nokkurn tíma hugsað um það hvernig tilveran var áður en Guð skapaði allt sem til er.  Í upphafi var Guð einn og ekkert annað.  Hvernig skyldi það hafa verið?  Það er erfitt að gera sér það í hugarlund. Það hlýtur að hafa verið þannig að Guð var allt í öllu.  Tilveran öll var Guð og Guð var allt. Og svo tók hann að skapa. Hebreska orðið sem notað er í 1. Mósebók um það þegar Guð skapar er “bara” og þýðir að búa eitthvað til úr engu.  Ég álít að Guð hafi ummyndað hluta orku sinnar í efni. Þetta efni þandist út og varð hinn sýnilegi og mælanlegi efnisheimur. En Guð skapaði líka andlegar verur, engla og hið andlega svið þar sem þeir eru og starfa.

Fyrst Guð var allt í öllu fyrir sköpunina, þá fékk hið skapaða rúm og svið innan sviðs Guðs (þess “rýmis” þar sem Guð var).  Ef þetta er rétt þá erum við mennirnir, jörðin, sólkerfið og allt efni í alheiminum “í Guði” vegna þess að hann er alls staðar. Vísindamenn segja okkur að efnisheimurinn sé að þenjast út með ógnarhraða, út í tómið. En tómið er líka innan sviðs Guðs. Allur efnisheimurinn með a.m.k. hundrað milljarða vetrarbrauta (stjörnuþoka) “fyllir” því bara upp í örlítinn hluta alls sem er og það sem er er allt hluti af Guði, enda var hann fyrri en allt.  Eruð þið búin að fá höfuðverk!? Þetta er erfitt að skilja fyrir okkur mennina.

En þetta segir mér að ég geti ekki vikið eitt skref frá Guði. Hann er mér alltaf nálægur. Hann er mér á bak og brjóst, fyrir neðan mig og ofan. “Vertu nú yfir og allt um kring, með eilífri blessun þinni” segir í  barnabæninni sem við lærðum forðum. Mikið er þetta satt. Og fyrst svo er, þá þarf maður aldrei að örvænta og óttast að maður sé einn í tilverunni og að Guð sé einhvers staðar “uppi í himninum”.  Nei, hann er hér hjá mér og ekki bara það, hann er líka í hjarta mér vegna þess að ég tók við Jesú Kristi inn í hjarta mitt og Jesús er birting Guðs í hinum mannlega og efnislega heimi. Ég er því í Guði og Guð í mér! Meiriháttar!  Og hann er líka með þér og í þér sem hefur tekið við honum í trú. Takk Drottinn!