Nú er allt útlit fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um Ice-save lögin nema ríkisstjórnin dragi þau til baka og geri nýjan samning við Breta og Hollendinga. Hvað um það, en það er annað sem er ekki síður mikilvægt: Endurnýjun kristinnar kirkju á Íslandi. Fólk virðist ekki sátt við Ice-save samninginn en erum við sátt við ástand kirkju Íslands? Þar á ég við kirkjuna í heild, ekki bara Þjóðkirkjuna, Íslensku Kristskirkjuna eða einhvern annan söfnuð. Mér finnst kirkja Íslands í heildina bera merki andlegrar deyfðar, framtaksleysis, skorts á helgun og markvissri boðun trúarinnar. Við sjáum þetta í mjög vaxandi afkristnun. Dæmin blasa við. Efnahagshrunið er, trúi ég, bein afleiðing andlegs- og siðferðilegs doða. Við vorum ekki á verði gegn græðgi, eiginhagsmunapoti og kæruleysi. Kirkjan ber hér ábyrgð. Meðan söfnuðirnir eru hálf dofnir, safnaðarmeðlimirnir lifa ekki í sigri og persónulegri helgun, meðan fólk slær slöku við að byggja sig upp í Orðinu, tekur lítinn tíma til bænar og að koma staðfastlega til guðsþjónustu, þá er ekki von á miklum árangri. Ætlum við að sætta okkur við þetta ástand? Hvað ætlar þú að gera? Við berum öll ábyrgð, bæði gagnvart Guði og hvert öðru varðandi það að kirkjan sé sterk, hún sé ljós og salt í heiminum. Sé hún það ekki hnignar öllu. Það viljum við ekki. Við viljum endurreisn á öllum sviðum, í efnahagsmálum og öllum öðrum málum þjóðfélagsins og ekki síst í kirkjunni, þínum og mínum, já okkar söfnuði.

Strengjum þess nú heit að taka okkur á. Nóg er komið af deyfð og doða. Það er ekkert skemmtilegt þegar allir eru dofnir og hver og einn bara upptekinn við eigin mál í sínu horni. Fylkjum liði á guðsþjónusturnar og verum virk. Bjóðum okkur fram til starfa. Það þarf margt fólk til að endurnýja og efla safnaðarstarfið. Sitjum ekki á hliðarlínunni og kvörtum og gangrýnum, heldur leggjum okkar að mörkum til að allt verði betra. Það er pláss fyrir alla.