Allt er hverfanda hveli, segja sumir. Prestar eru ásakaðir um kynferðislegan yfirgang gagnvart fermingarbörnum sínum. Hjónabönd safnaðarleiðtoga slitna. Fjölmiðlarnir og jafnvel viðkomandi sjálfir gera svo út á málið til að komast í fjölmiðlana. Er ekki kominn tími til að hækka siðferðisstuðulinn? Mér finnst prestar verða að gera strangar kröfur til sjálfra sín í siðferðilegum efnum, annars missa þeir allan trúverðugleika. Og ekki nóg með það, því að ef þeir valda opinberri hneykslun þá skaða þeir málstað kristninnar í landinu, skemma fyrir okkur öllum sem vinnum á þeim vettvangi. Þeir mega ekki leyfa sér linkind á þessu sviði og taka áhættu, málin gætu snúist í höndum þeirra eins og dæmin sanna og allt farið í bál og brand.
Mér finnst skorta sárlega á anda iðrunar þegar menn eru staðnir að því að gera mistök. Þetta á bæði við stjórnmálamenn, embættismenn í hæstu stöðum, forráðamenn stórra fyrirtækja, presta og aðra sem bera mikla ábyrgð. Það verður að gera þá kröfu til þessara manna að þeir viðurkenni mistök sín og það án þess að reyna að afsaka sig eða kenna öðrum um. Auðmýkt er undanfari virðingar. Þeir sem skandalisera og reyna svo að gera lítið úr hlutunum eru bara að gera lítið úr sjálfum sér.
Og stjórnmálamennirnir sem voru við völd í góðæri síðustu ára bera líka mikla ábyrgð. Þar á ég við stjórn Seðlabankans og annarra stofnana sem áttu að hafa eftirlit og setja lög til að viðskiptalífið breyttist ekki í siðlausan frumskóg þar sem hver gerði það sem hann vildi til að græða sem mest án þess að huga af afleiðingunum fyrir aðra. Þessir leiðtogar eru ábyrgir fyrir því að þúsundir fólk hefur misst aleiguna, vinnuna, vonina, já sumri nánast allt. Réttast væri að dæma þessa menn í fangelsi um tíma fyrir mjög alvarleg embættisafglöp. Það yrði þeim sem taka við víti til varnaðar, annars eru þau skilaboð gefin út að þessir menn hafi í reynd ekki borið neina ábyrgð.
Davíð konungur hóraðist með Batsebu, reyndi að hylma yfir brot sitt, var afhjúpaður og afsakaði sig og komst upp með það….. eða hvað? Nei, hann reyndi ekki að afsaka sig heldur játaði sekt sína og iðraðist af einlægu hjarta. “Ég hef syndgað móti Drottni.” sagði hann. Vegna þess að hann játaði brot sitt, iðraðist opinberlega af hjarta þá fékk hann fyrirgefningu Guðs og manna og vegur hans varð meiri á eftir. Þetta er leiðin til viðreisnar, en ekki sú að gera lítið úr brotinu og segja jafnvel að það sé öðrum að kenna. Hið síðara er ávísun á gremju, ásakanir, ófrið og óréttlæti. Nei gerum rétt: játum orðin mistök, iðrumst og biðjumst fyrirgefningar. ‘Ef við játum syndir vorar, þá er Hann trúr og réttlátur svo að Hann fyrirgefur oss syndirnar og hreinsar oss af öllu ranglæti’ segir í Heilgari ritningu. Góð orð það.
