Af samskiptum Jesú við fólk, ræðum hans og dæmisögum má draga nokkrar ályktanirhvernig hann hefði tekið á slíku máli: Hann boðaði félagslegt réttlæti og að maður ætti að vera ábyrgur, standa við orð sín og gerða skyldu sína. Hann kenndi að maður ætti að greiða lögbundna skatta og það gerði hann sjálfur. Einnig kenndi hann að maður ætti að sætta sig við félagslegt óréttlæti að vissu marki -ganga tvær mílur (ekki hundrað!) væri maður neyddur til að ganga eina. Vera gjafmildur og ekki vænta endurgreiðslu lána. Sennilega átti hann þar við að maður ætti ekki að lána nema reikna með að maður þyrfti hugsanlega að afskrifa skuldina. Ein af dæmisögum hans segir frá konungi sem gaf þjóni sínum upp skuld sem samsvarar 600 milljörðum ísl króna, eða svipaða upphæð og Icesave skuldina! Þann mann og fjölskyldu hans átti að selja í ævilangan skuldaþrældóm. En konungurinn gaf honum upp alla skuldina! Þannig talar Jesús. Boðskapur Jesús var að við skyldum forðast alla ágirnd og gefa í stað þess að sækjast eftir að fá. “Ókeypis hafið þér meðtekið, ókeypis skuluð þér af hendi láta” sagði hann. Þannig virkar Guðs ríki. En við lifum í heimsríkinu þar sem flest er öfugt á við guðsríkið. En við eigum samt að laga líferni okkar –bæði einstaklingar og ríkið- eins mikið og hægt er að reglum guðsríkisins. Það er oft erfitt, en ekki ómögulegt ef hugarfar okkar er rétt og einkennist af kærleika, miskunnsemi og virðingu fyrir öðru fólki.
Í ljósi þessara orða finnst mér við Íslendingar eigum að reyna að koma til móts við Breta og Hollendinga í Icesave málinu, en á sama hátt þurfa þeir að skilja að ekki getur verið réttlátt að við og afkomendur okkar sitji í “skuldafangelsi” alla ævi. Sanngjarna lausn þarf að finna og þess vegna þurfa menn að ræða saman. Ef ekki nást samningar og Bretar og Hollendingar krefjast fullrar endurgreiðslu –nokkuð sem mun nánast rústa lífskjör í okkar landi- þá ættum við að fara dómstólaleiðina, enda er málstaður Íslands ekki sem verstur. Sumir segja að í reynd berum við –Íslenska þjóðin- ekki ábyrgð á þessum skuldum Landsbankans, það eigi innistæðutryggingarsjóðurinn að gera. Hann er að vísu nánast tómur, en þannig standa málin.
Biðjum þess að Guð veki mildi og sanngirni í hjörtum þingmanna okkar og ráðamanna Hollendinga og Breta þannig að þessir menn geti komist að niðurstöðu sem bætir erlendum innistæðueigendum að einhverju leyti tjón þeirra og forði því jafnframt að lífskjör hér á landi hrapi niður úr öllu valdi.
