Þessi frábæra grein, sem er eftir Graham Cooke, starfsmann United Christian Ministries í Englandi, birtist í málgagni Toronto Airport Christian Fellowship, "Spread the Fire" (ágústblaðinu '98)

Inngangur

Guðs vegir og aðferðir eru oft ekki okkar vegir og okkar aðferðir. Hringferli er háttur Guðs. Í einu hringferlinu blessar hann okkur. Þá birtir hann okkur sjálfan sig á "áþreifanlegan"eða "sýnilegan" hátt, það köllum við gjarnan endurnýjunartíma. Í öðru hringferli byggir hann okkur upp -það gerist þegar hann hylur sig sjónum okkar og prófar úthald okkar og traust til sín. Í stað þess að taka framförum (halda áfram yfir í næsta áfanga í hringferlinu) reyna margir að ríghalda í reynslu blessunar og sterkrar líkamlegrar reynslu sem þeir hafa átt af snertingu Guðs. Það er hins vegar varasamt vegna þess að það hindrar okkur í að berast áfram með flæði Heilags anda og vinna nýja sigra með Guði, halda inn í "fyrirheitna landið" (þar sem við njótum hvíldar hans).

Guð vill leiða okkur inn í "fyrirheitna landið" til þess að við fáum þá andlegu arfleið sem hann ætlar okkur þar. Við munum hins vegar einungis slaka á og njóta ferðarinnar ef við skiljum hvernig hann ætlar að leiða okkur þangað. Skortur á þeim skilningi hefur leitt marga í óvissu og örvinglan. Þegar nokkur ár höfðu liðið frá síðustu vitjun Guðs, fóru sumir að velta fyrir sér hvað hefði farið úrskeiðis, þegar Guð virtist draga úr úthellingu Heilags anda og hún minnka. Lykilinn að því að skilja áætlun Guðs fyrir þetta ferðalag er að vita hvernig hann hugsar.

Guð hugsar ekki á sama hátt og við, en samt reynum við að skilja hann útfrá hugsanagangi okkar. Hann vill hins vegar að við lærum að hugsa og álykta eins og hann, svo að við getum notið samfélagsins við hann, en ekki verið í sífelldri óvissu um áform hans.

Það er mannlegt að hugsa sér hlutina gerast í fram-flæði tímans, á beinni tímalínu. Við skiljum hlutina þannig að þeir taki hver við af öðrum í tíma og rúmi. Þetta er vissulega rétt, en Guð sér hlutina einnig gerast í eins konar hringferli, áföngum. Hann er alfa og ómega, upphafið og endirinn, og allt á upphaf og endi í honum.

Við setjum okkur markmið og mælum árangurinn með framleiðni: Við hefjum lestur bókar og ljúkum henni. Við byrjum dagsverk og ljúkum því. Guð er hins vegar ekki bundinn af tíma, rúmi eða framkvæmdaáætlunum okkar.

Þegar við ferðumst, þá förum við frá brottfararstað og þangað sem við ætlum. Við miðum sífellt við ákvörðunarstaðinn. Guð lítur öðru vísi á málið: Í hans augum er sjálft ferlið - ferðalagið - ekki síður mikilvægt en það að ná ákvörðunarstaðnum. Líkingin í Jesaja 55:8-11 um úrkomuna sem fellur af himni, vökvar jörðina, gerir hana frjósama svo að hún gefur ávöxt skýrir þetta. Þessi sama úrkoma gufar síðan upp á ný og nýtt hringferli hefst með nýrri úrkomu. Eins er því farið með Guðs orð sem framkvæmir vilja Guðs og snýr ekki aftur fyrr en það hefur framkvæmt það sem hann ætlaði því.

Guð sendi okkur Heilagan anda til að hjálpa okkur að skilja sig og nálgast sig. Ef við reynum að nálgast Guð án leiðsagnar Heilags anda, þá förum við að erfiða, verðum ráðvillt og framkvæmdasinnuð, vegna þess að við viljum sjá árangur. Guð vill hins vegar, með sínum Heilaga anda, draga okkur inn í nærveru sína, þar sem við getum lifað í friði, hvílt í mætti hans og treyst því að hann sjái til þess að við náum ákvörðunarstað.

Þessu ferli Heilgas anda með okkur verður ekki flýtt. Þú vilt kannski komast á leiðarenda með Concord-þotu á tveim tímum, þegar Guð hefur ákveðið að ferðin skuli farin á úlfalda og taki þrjá mánuði! Þú munt ekkert komast miðalaus við brottfararhlið Concord-þotunnar, en þú þarft að átta þig á að úlfaldi, merktur þér, stendur á bílastæðinu. Mér hefur lærst, að því þolinmóðari sem ég er, því markvissar leiðir Guð mig að markinu.

Hringferlið: Guð birtir sig og hylur sig

Flest okkar skilja ekki að aðra stundina birtir Guð sig fyrir okkur, en hina stundina hylur hann sig. (104. Sálm. og Jesaja 45. kafli). Þegar hann birtist okkur, streymir blessun hans til okkar. Blessunin er friður, gleði, fullnægja og önnur notaleg reynsla. En þegar hann hylur sig, þá er hann að byggja okkur upp. Ef okkur finnst Guð hafa dregið sig í hlé eftir að við höfum reynt blessun hans á áþreifanlegan hátt, þá er það vegna þess að hann hefur leitt okkur úr hringferli blessunar (birtingar sinnar) yfir í það ferli þegar hann hylur sig augum okkar. Á tíma birtingarinnar sýnir Guð okkur nýja vídd, en þegar hann hylur sig, þá er hann að þroska okkur í þeirri vídd og gefa okkur meiri skilning á hvað þar gerðist.

Ef við skiljum að Guð notar þannig bæði birtingu sína -blessunartíma- og það að hann hylur sig -reynslutíma okkur til þroska - þá erum við á réttri leið.

Guð þráir að birtast okkur og leyfa okkur að reyna sig á áþreifanlegan hátt. Þegar Móse bað um að fá að sjá dýrð Guðs, þá "tók Guð við sér"! Hann birtist. Hann þurfti meira að segja að bera hönd sína fyrir Móse og skýla honum svo að dýrðin "grillaði" hann ekki þegar hann (Guð) fór hjá.

En Guð þráir líka að hylja sig fyrir okkur. En þegar hann hylur sig, þá yfirgefur hann okkur samt ekki. Manstu þegar þú fórst í feluleik við litlu krakkana og "faldir" þig bak við grannt tré eða staur svo öruggt væri að þau sæju þig, þrátt fyrir allt. Þannig varstu viss um að þau yrðu ekki smeyk um að þú værir horfinn fyrir fullt og allt! Þannig er Guð líka. Hann hylur sig, en þó sést í hann! Þetta gerir hann til að þroska okkar andlegu sjón -gera okkur að fólki sem sér það sem er handan hins náttúrulega (efnislega) og inn í hinn andlega heim þar sem náttúrulögmálin eru upphafin. Við förum hins vegar svo oft að skæla þegar við sjáum ekki Guð við fyrstu sín. En þá hvíslar Guð til okkar: "Fyrir alla muni, hættu að gráta! Ég er hérna rétt hjá þér! Þú þarft ekkert að óttast."

Þegar við misskiljum Guð

Hættan á því að misskilja þessa aðferð (hringferlið) Guðs var augljós þegar vitjunartímarnir ("Toronto-blessunin") stóðu sem hæst. Margir fengu að reyna blessun Guðs á augabragði. Þegar Guð snerti þá, þá upplifðu þeir líkamleg einkenni -kippi, hlátur, sterkan frið, grát o.s.f. Aðrir komu fram til fyrirbænar kvöld eftir kvöld, viku eftir viku og ekkert virtist vera að gerast hjá þeim. Þeim fannst þeir vera annars flokks vegna þess að þeir fengu ekki að reyna líkamleg viðbrögð við snertingu Guðs. Þeir skildu ekki að það sem þeir áttu að gerast var að hvílast.

Ég þekki hjón sem skildu ekki að þau voru á sitt hvorum staðnum í þessu hringferli Heilags anda. Hann var gjörsamlega "á valdi" blessunarinnar, en konan upplifði ekkert á sviði tilfinninganna, og það olli henni hugarangri. Maðurinn sagði við Guð að hann vildi fúslega gefa konunni hlutdeild í sinni reynslu, en Drottinn sagði við hann: "Hún er að upplifa hlutina eins og henni hentar núna. Hún skilur það bara ekki. Sonur minn, þú ert að sjá og upplifa blessunina (birtingu mína) en ég hef af ásettu ráði hulið mig sjónum hennar." Þarna skildi hann að þegar Guð birtist okkur, þá snerir hann sál okkar (hugsanir, vilja og tilfinningar) og líkama. En þegar hann hylur sig, þá snertir hann anda okkar, okkar innstu vitund.

Þegar margir eru að upplifa birtingu og áþreifanlega blessun Guðs, þá þurfa þeir sem ekki "upplifa neitt" hvatningu til að meðtaka í trú að Guð sé að vinna djúpt í anda þeirra í hvert sinn sem beðið er fyrir þeim eða þegar þeir taka tíma með honum. Áframhaldandi ganga þeirra með Guði staðfestir þetta. Það er athyglisvert að þeir sem upplifðu áberandi snertingu Guðs þegar vitjunartímarnir stóðu sem hæst, eru ekki að reyna sömu hluti eins sterkt núna. Aðrir sem upplifðu lítið áður, upplifa meira núna. Hvers vegna? Þeir eru á öðrum stað í hringferli sínu. Margir sem áður fundu fyrir sterkri snertingu Heilags anda og sem ekki skilja muninn á þessu tvennu, eru enn að sækjast eftir slíkum upplifunum. Sumir kenna leiðtogum sínum um að vitjunartímarnir séu ekki jafn kraftmiklir og áður. Þeir álíta að það sé synd til staðar í söfnuðinum eða að leiðtogarnir séu of stjórnsamir og hindri Heilagan anda í að gera það sem hann vill.

Eftir að ég fór að skilja þetta hringferli Guðs, þá hefur "hægt á hraðanum" í lífi mínu og ég hef aldrei áður upplifað annan eins frið. Mér hefur lærst að sérhver hringur felur í sér lofgjörð og uppgjöf, vellíðan og sársauka, framkvæmd og þjáningu, veikleika og kraft. Sérhvert hringferli byggist á samskiptum og nánu sambandi við Guð.

Að dvelja í Andanum

Þegar við erum í nánu sambandi við Guð (intimacy), þá finnum við til öryggis sem gerir okkur kleyft að opna okkur fyrir honum -afhjúpa okkur fyrir honum- og þá finnum við sterkt til ófullkomleika okkar. Einhver lýsti þessu nána sambandi við Guð þannig að hann "sæi inn í mann" (intimacy="in-to-me-see") vegna þess að þá leyfum við Guði að horfa inn í hjörtu okkar og hann leyfir okkur að skyggnast inn í hjarta sitt.

Þegar við dveljum í þessu nána sambandi við Guð, lærum við að bregðast við frumkvæði Guðs -því þegar hann gerir eitthvað gagnvart okkur. Allan þann tíma sem við höfum verið á göngunni með Guði, allt frá því við eignuðumst trúna, hefur Guð verið að draga okkur nær sér. En vegna þess að mörg okkar hafa misst sinn fyrsta kærleika til Guðs, reynum við að eignast hann á ný með því að draga athygli Guðs að okkur. Þess í stað þurfum við að eyða tíma með honum í kyrrð og þögn, hvíla og bíða þess að hann leiðbeini okkur um næstu skref á trúargöngunni. Kannski manstu ekki lengur hvernig á að bregðast við snertingu og rödd Guðs, en hann segir við þig: "Ég er ekki að leita eftir afrekum frá þér eða því að þú gerir eitthvað fyrir mig. Ég vil aðeins að þú leyfir mér að draga þig að mér á ný."

Þegar þú átt kyrrðarstund með Guði, þá ertu ekki að fara eitthvað, því þú er þá þegar þar! Þú þarft ekki að leggja verkefnalista þinn fyrir Guð til þess að heyra frá honum.

Í hringferlinu erum við á ferð með Guði. Hann er upphaf kyrrðarstundar þinnar, innihald hennar og endir. Njóttu hennar! Mér hefur lærst að ef Guð talar ekki til mín þegar ég hlusta eftir röddu hans í þögn, þá muni hann tala til mín einhvern tíma dagsins. Allt sem ég þarf að gera er að beina sjónum mínum og athygli að Jesú og hlusta. Ég þarf ekki að gera neitt. Ég hef frelsi til að njóta snertingar hans og orðanna af vörum hans, dvelja í Heilögum anda og koma auga á hvar hann er og hvað hann er að gera.

Þetta nána samband er uppspretta lífsgöngunnar með Guði. Því meir sem það dýpkar, því meir opinberar hann sjálfan sig fyrir okkur, hvað hann gerir og hvernig hann fer að. Þú munt vaxa í þekkingu á Guði og njóta ferðarinnar með honum um leið og hugsanir hans verða þínar hugsanir.

Staður hins nána sambands

Það var auðvelt að bregðast rétt við leiðsögn Guðs þegar vitjunartímarnir stóðu sem hæst, en nú hefur blessunarskúrunum fækkað hjá mörgum, og þeir upplifa þurrkinn í eyðimörkinni -einkennin sem koma þegar við erum stödd þar í hringferlinu þegar Guð hylur sig. Staðreyndin er þessi, að þegar þú nýtur fyllingar blessunar Guðs, þá endar vitjunartíminn í það skiptið. Ef þú myndir reyna að viðhalda reynslu vitjunartímans, þá gæti svo farið að þú yrðir meira upptekinn af þeirri góðu reynslu en þeim sem veitti hana -Guði.

Núna er Guð að leiða þig yfir í næsta skeið hringferlisins: eyðimörkina.

Guð hefur sýnt okkur ferlið út í eyðimörkina. Það gerði hann með lífi Jesú. (Lúk.3:21). Eftir að Jesús fylltist Andanum, leiddi Guð hann út í eyðimörkina. Hann gerir það sama við okkar. Krafturinn sem fyllti okkur þá, tæmir okkur nú. Við vorum svo upptekin af að njóta blessunar Guðs að við tókum ekki eftir því þegar hann "laumaðist" aftur fyrir okkur og skipti um "leiktjöld". Meðan við nutum baðstrandarinnar á Hawaii, setti hann upp eyðimörkina í Arizona. En hvers vegna þarf hann að fara þangað með okkur til að dýpka samband okkar við sig? Vorum við ekki einmitt að njóta endurnýjunar hans? Manstu, að á vitjunartímanum, þá varstu svo gagntekin af kærleika Guðs, að þú hrópaðir eftir meiru? Þú færð svarið í eyðimörkinni. Þar bænheyrir hann þig, -þó ekki á þann hátt sem þú kannski væntir. En það er einmitt málið! Hann hugsar öðru vísi en við!

Eyðimörkin er ekki staður refsingar eins og margir halda. Hún er í reynd besti staðurinn til að vera með Guði. Þegar við skiljum það, munum við ekki þrjóskast við að fara þangað, heldur verður erfitt að fá okkur út þaðan! Eyðimörkin er næðisstaður þar sem við heyrum hjartslátt Guðs, yndislegur staður í nærveru hans. Þangað fer Guð með okkur þegar við erum fullnægð, fyllt Andanum, eins og Jesú var. Guð fer þangað með þann sem hann elskar, því þar er engin truflun og þar getur hann sýnt okkur elsku sína og talað til okkar hughreystingarorð." (Hósea 2:14). Í eyðimörkinni er hvert sandkornið öðru líkt og ekkert merkilegt að sjá. Þar getum við skoðað eigið hjarta og hjarta Guðs.

Dimm nótt sálarinnar

En þótt eyðimörkin sé góð, þá er hún líka erfið -sársaukafull. Þegar við upplifum mjög náið samband við Guð, þá finnum við að innra með okkur hefjast átökin milli anda okkar og sálar (í sál okkar býr hugsunin, viljinn og tilfinningarnar). Í eyðimörkinni vinnur Guð að því að lægja áhrif sálar þinnar og efla anda þinn.

Þetta ferli innifelur hreinsun og sniðlun. Guð sveltir sál okkar til undirgefni. Hann segir: "Leyfðu mér að vekja anda þinn." Allt í einu fáum við það á tilfinninguna að okkur hungri eftir Guði og að reynsla okkar af fyrri vitjun hans sé mjög fjarlæg. Sál okkar lærir að hafna veraldlegu gildismati, lífsstíl og áhrifum. Í kyrrðinni og hvíldinni þar sem við dveljum ein með Guði brennir eldur Heilags anda þessa hluti burt og gerir anda okkar fært að vaxa og dafna.

Í eyðimörkinni kennir Guð okkur að framganga í Andanum og það í trú, en ekki reiða okkur á tilfinningarnar eða röksemdir skynseminnar. Vegna þess að sál okkar veit ekki hvernig hún á að hvílast og bíða eftir að Guði, þá getur hún ekki heyrt rödd Guðs. Þess vegna treystir hún á tilfinningar og krefst sannana áður en hún trúir.

Flest kristið fólk er bundið af þessum sálrænu fjötrum. Annað hvort brjótum við allt til mergjar með skynseminni eða við verðum að fá að upplifa hlutina með tilfinningunum áður en við samþykkjum þá. Ef við ekki "upplifum" eða finnum fyrir nærveru Guðs, þá álítum við að hann sé ekki til staðar. Þannig sýnum við að við trúum meira á tilfinningar okkar en fyrirheiti Guðs. Þetta kallast sálarleg trú. Ef við lifum á þessu sálræna sviði, þá erum við ungbörn í Kristi, sem hrekjumst til og frá, börn sem aldrei ná fullum þroska, sem aldrei höndla hlutina að fullu. Þá þörfnumst við sí endurtekinna áþreifanlegra vitjana Drottins til þess eins að halda okkur á veginum.

Guð vill ekki að við lifum þannig. Hann vill fá að búa í hjarta þínu, eiga þar sinn samastað, og það getur hann aðeins gert ef þú lærir að láta anda þinn ráða ferðinni. Með eyðimerkur-reynslunni leiðir Guð þig af hinu sálræna sviði yfir á hið andlega svið. Með því að taka frá þér hinar ytri upplifanir sem sál þín nærist á, þá dregur hann úr áhrifum hennar svo að hún getur ekki ráðið ferðinni. Og þegar andi þinn tekur sína réttu stöðu, þá þarf sál þín ekki lengur á hinum ytri upplifunum af Guði að halda, vegna þess að nú áttu stöðugt þína innri reynslu. Ytri upplifanir af vitjun Guðs eru síðan uppbót sem leiðir þig yfir á hærra svið þar sem þú getur upplifað Guð á enn dýpri hátt.

Á máli kristinnar dulhyggju kallast þetta þroskaferli frá andlegum barndómi til andlegs vaxtar "hin dimma nótt sálarinnar".

Staður fyrirheitisins

Það reynist sál þinni erfitt að þurfa að fela anda þínum stjórnina, og hún mun þrjóskast við, en að lokum mun hún njóta þess að beygja sig vegna þess og undirgefni opnar leiðina inn í "fyrirheitna landið" ("staðinn" þar sem þú nýtur hvíldar í Guði"). Þegar sál þín hefur lært og vanið sig á undirgefni mun andi þinn aldrei framar eiga í erfiðleikum með að skynja nærveru Guðs í bæninni, heyra frá honum, taka við leiðsögn eða starfa í smurningu Heilags anda.

Í þessu nána "einka" sambandi þínu við Guð mun lífsstefna þín og markmið verða skýrari eins og varð hjá Jóhannesi skírara og Jesú, sem báðir áttu sína eyðimerkurreynslu. Þegar þeir sneru burt úr eyðimörkinni, voru þeir tilbúnir til að fullna þjónustu sína.

Reynsla þín í eyðimörkinni mun gera þig hluttakandi í guðlegu eðli -guðlegum þroska, stöðugleika og áreiðanleika. Opinberunin sem þú munt fá þar verður að lind lifandi vatns sem þú munt ausa af það sem eftir er þjónustu þinnar.

Þegar sál þín beygir sig fyrir anda þínum, muntu læra að verða háður virkni Guðs hið innra með þér og þinni innri smurningu og þjónusta þín mun njóta góðs af. Þetta þýðir ekki að þú munir aldrei upplifa hina ytri verkan Heilags anda á ný, nei, því að hringferlið heldur áfram: Eftir veru þína í eyðimörkinni, þá vitjar hann þín á ný og þú munt upplifa kraft hans. Þá muntu aftur hrópa eftir meiri nánd, innilegra sambandi við Guð og meiri smurningu. Í framhaldi af því mun hann aftur leiða þig út í eyðimörkina.

Guð þráir að andi þinn rísi upp vegna þess að hann vill að þú erfir þitt fyrirheitna land. (Hósea 2:14). Ef hann gæfi þér borgir sem þú hefðir ekki reist, brunna sem þú hefðir ekki grafið eða víngarða sem þú hefðir ekki plantað, þá gæti velsældin orðið þér að falli. Ef hann grundvallaði þig ekki fyrst í nánu samfélagi við sig, gæti svo farið að þú misstir sjónar af sambandi þínu við hann. Þitt er valið. Vilt þú fara út í eyðimörkina eða viltu vera kyrr í "Egyptalandi" ? (Egyptaland er táknmynd fyrir það að vera í ánauð hins illa).