Margir hafa því miður séð ástæðu til þess að vega að Biblíunni og gera hana tortryggilega. Þeir hafa sagt hana úrelta, flasaða, fulla af villum, o.s.f. Allt er þetta fráleitar fullyrðingar. Þessar tvær greinar um Biblíuna skrifa ég til að færa rök gegn slíkum árásum. Sé litið til bókmenntasögunnar í heild er Biblían best varðveitta og trúverðugasta bók veraldar.

Í fyrri greininni fjallaði ég um að þrátt fyrir fjölbreytileika Biblíunnar er hún vitnisburður um frábært samræmi og efnislega heild. Ég minntist á nákvæmni við eftirritun og varðveislu handrita hennar og að textinn væri ófalsaður. Einnig fór ég nokkrum orðum um það að fornleifafræðin hefur staðfest frásagnir Biblíunnar en ekki afsannað. Og að lokum varaði ég við þeirri skoðun sem margir aðdáendur þróunarkenningar Darwins virðast halda fram -og nota gegn Heilagri ritningu- að ekkert hugvit sé að baki hinni sýnilegu tilveru, hún sé aðeins afleiðing slembilukku blindrar (og guðlausrar) þróunar -en þannig má skilja hlutina af framsetningu sumra þeirra. Ég fullyrti að mun meiri trú þyrfti til að trúa slíkri kenningu en því að að baki alls væri hugvit skaparans -þess Guðs sem Heilög ritning setur fram sem höfund tilverunnar.

Kristur -innri rök Biblíunnar
Spádómar Gamla testamentisins um Messías (Krist) sem koma átti í heiminn eru einstæðir. Enginn annar trúarbragðahöfundur en Jesús hefur að baki sér slíka spádóma. Engir spádómar eru til um Búdda, ekki um Múhameð og hindúasiður á sér engan einn upphafsmann, en byggir á margvíslegum trúarhugmyndum og helgisögum forn Indverja. Jesús Kristur hefur hins vegar að baki sér fjölda spádóma sem rættust bókstaflega í lífi hans. Þegar maður les þessa spádóma og sér hvernig þeir hafa ræst í lífi og starfi Jesú, fyllist maður undrun, virðingu og trausti á Heilagri ritningu -og trú á þann Drottin sem að baki henni er og í henni birtist.
Mörg ummæli og spádóma er að finna í Gamla testamentinu um mikinn konung sem koma skyldi fram í Ísrael, konung sem tæki öllum örðum fram. Jesús frá Nasaret sagði um sjálfan sig að hann væri þessi konungur -messías, þ.e. hinn smurði -(“kristur” á grísku, en konungar voru smurðir til embættis á þann hátt að vígðri ilmolíu var hellt yfir höfuðhár þeirra). Þessari skoðun Jesú á sjálfum sér, að hann væri messías, höfnuðu trúarleiðtogar og valdastétt Gyðinga þess tíma. Þeir hafa sennilega álitið að þeir myndu missa völd sín og forréttindi í hendur hans og lærisveina hans, ef samþykktu hann sem messías. Nýja testamentið er vitnisburður lærisveina Jesú og annarra höfunda í fornkirkjunni um að Jesús frá Nasaret sé þessi messías sem Gamla testamentið (G.t.) spáði fyrir um. Nýja testamentið vitnar til fjölmargra spádóma G.t. þessu til staðfestingar. Þetta er mjög athyglisvert og trúarstyrkjandi fyrir kristið fólk og sýnir innri rök Biblíunnar og kristinnar trúar. Ég nefni hér nokkur dæmi um spádóma sem rættust í lífi Jesú frá Nasaret:

• Því var spáð að hann að myndi fæðast af meyju (“alma” á hebr. = ung ógift kona -Jesaja 7:14).
• Því var spáð að messías myndi fæðast af ætt Júda (1.Mós. 49:10) og ættkvísl Davíðs konungs ((Jesaja 11:1,10).
• Spáð var að hann myndi fæðast í Betlehem (Míka 5:1).
• Móse sagði að hann yrði mikill spámaður (5.Mós.18:18)
• Davíð konungur sagði hann vera son Guðs (Sálm. 2:7)
• Vísdómur og kraftur Heilags anda skyldi vera yfir honum (Jesaja 11:2).
• Starfsvettvangur hans yrði Galílea (Jesaja 9:1)
• Héldi innreið í Jerúsalem á asna, ungum ösnufola. (Sakaría 9:9)
• Yrði fyrirlitinn, kunnugur mannlegri þjáningu, og tekinn af lífi, saklaus fyrir seka (Jesaja 53). Allir þessir spádómar rættust bókstaflega í lífi og starfi Jesú frá Nasaret. Marga aðra skýra spádóma mætti nefna, en plássið hér leyfir það ekki. Lesandi góður, gættu þess að gera ekki lítið úr þessum spádómum og dragðu það ekki að leita Guðs og taka á móti Jesú Kristi sem frelsara þínum!

En hvað með innblásturinn?
Biblían er meira er ótrúlega nákvæmt spádómsrit, hún er líka þrungin krafti Guðs. Sá boðskapur sem Guð hefur lagt í orð hennar ber í sér umskapandi kraft sem er engu öðru líkur. Þar á ég við það sem kallað er guðlegur innblástur Biblíunnar. Í hugum Gyðinga, einkum spámannanna, var Guðs orð virkt og skapandi orð, ekki dauður bókstafur. Í 33. Davíðssálmi 9. versi segir: “Því Hann (Guð) talaði -og það varð, Hann bauð -og þá stóð það þar.” –“það” þýðir hér heimurinn. Í Guði býr óskiljanlegur vísdómur, kraftur, kærleikur og friður, og þegar hann talaði til spámanna Gamla testamentisins, talaði hann slík orð. Þeir urðu gagnteknir, fluttu þau orð og skrifuðu niður. Í hugum þeirra var orðið af munni Guðs máttugt áhrifsorð. Það gat ekki annað en komið hlutum til leiðar -það hlaut að rætast. Þannig skiljum við t.d. spádómana um Krist. Þeir voru Guðs orð, Guðs vilji, og því rættust þeir. En best sjáum við orð Guðs birtast í veru, orðum og verkum Jesú sjálfs. Hann talaði og það varð! “Verðir þú sjáandi!” sagði hann við hinn blinda, og hann fékk sjónina. Og við hinn lama sagði hann:“Stattu upp!” og hann reis á fætur, heilbrigður. Þessi orð Krists, vitnisburður sjónarvottanna og þeirra sem umgengust hann alla daga, hafa varðveist í Nýja testamentinu og þar er að finna “lifandi orð”, máttug orð, sem verka enn í dag -gerðu þér grein fyrir því, lesandi góður. Það gæti breytt lífi þínu til mikils góðs! Lækningar og undur fyrir trúarbæn í nafni Jesú Krists hafa eflaust aldrei verið jafn tíð og nú á tímum.

Lokaorð
Biblían er lifandi og sannur boðskapur til nútímafólks. Boðskapur hennar, breytti lífi mínu og fyllti það tilgangi og bjartsýni. Jesús Kristur, kjarni Heilagrar ritningar og aðalpersóna er heillandi leiðtogi og upprisinn Drottinn! Ég óska þér til hamingju sem trúir á hann. Þú hefur fundið perluna einu. Njóttu hennar og sýndu hana öðrum, vera kann að þeir mættu einnig hrífast og sannfærast, sjálfum sér til hjálpræðis og öðrum til góðs.