Þessi bók, “The Return of the Prodigal Son”, er með betri bókum sem ég hef lesið.  Efnið er hin einstæða saga Jesú um föðurinn og synina tvo í Lúkasarguðspjalli 15. kafla. Sá yngri heimtaði arfinn fyrirfram, yfirgaf föðurhúsin og sóaði öllu í tómt rugl. Sá eldri var heima en lifði hálfgerðu meinlætalífi, þrælaði og puðaði alla daga og bað föður sinn aldrei um neitt,  var grjótfúll og bitur út í hann fyrir braðgið og fullur sjálfsvorkunnar –sjálfskapað víti. Ég held að saga beggja sé saga okkar flestra að einhverju leyti.  Við höfum  líkst báðum á einhvern hátt. Faðirinn, stórefnaður bæði á veraldarauð og andlega gæsku, fyrirgaf þeim yngri þegar hann kom iðrandi heim með allt niður um sig. Sá eldri varð reiður yfir afturhvarfi og viðreisn þess yngri, ásakaði föður sinn og magnaðist í beiskju, sjálfsvorkunnsemi og gremju. Þokkalegt eða hitt þó heldur, en samt er þetta reynsla mjög margra.
Kveikjan að bókinni var sú að höfundurinn, Henri J.M. Nouwen, sá fyrir tilviljun eftirprentun af málverki eftir hollenska málarann Rembrandt. Myndin var af persónum fyrrnefndrar sögu Jesú. Nouwen var bergnuminn! Í framhaldi af því fór hann til Sankti Pétursborgar þar sem sjálft málverkið –frummyndin- er geymt og eyddi mörgum dögum í að skoða það og hugleiða efni þess. Afraksturinn var bókin “The Return of the Prodigal Son”.  
Höfundurinn Nouwen, segist hafa fundið eitthvað af sjálfum sér í báðum bræðrunum, ekki síst þeim eldri. En svo gerði hann merka uppgökvun. Nú var kominn tími til fyrir hann að líkjast föðurnum!  Hann hafði aldrei látið sér detta það í hug. Faðirinn í sögu Jesú og í málverkinu er vitaskuld okkar himneski Faðir –fullur gæsku, mildi, hlýju, kærleika, langlyndis,  fyrirgefningar, og ….. já, upptalningin getur verið löng…  Þegar Nouwen skrifaði bókina var hann kominn af léttasta skeiði og fann að hann gat þess vegna verið í hlutverki föðurins og sýnt öðrum viðmót hins himneska Föður. Guð vill að við vöxum og verðum feður og mæður –þroskað fólk sem hefur stórt og hlýtt hjarta og getur miðlað blessun til þeirra sem koma særðir af vettvangi veraldarinnar eða hafa hert hjarta sitt “heima” í sinni eigin köldu trúrækni.
Bókin talaði sterkt til mín, ekki síst kaflinn um föðurinn. Guð gefi að ég geti lært eitthvað gott af honum. Ég hvet þig til að útvega þér þessa góðu bók og biðja Guð að nota hana til að snerta hjarta þitt svo að þú getir betur meðtekið kærleika Guðs og miðlað honum til annarra.