Hefur þú nokkurn tíma hugsað um það hvernig tilveran var áður en Guð skapaði allt sem til er.  Í upphafi var Guð einn og ekkert annað.  Hvernig skyldi það hafa verið?  Það er erfitt að gera sér það í hugarlund. Það hlýtur að hafa verið þannig að Guð var allt í öllu.  Tilveran öll var Guð og Guð var allt. Og svo tók hann að skapa. Hebreska orðið sem notað er í 1. Mósebók um það þegar Guð skapar er “bara” og þýðir að búa eitthvað til úr engu.  Ég álít að Guð hafi ummyndað hluta orku sinnar í efni. Þetta efni þandist út og varð hinn sýnilegi og mælanlegi efnisheimur. En Guð skapaði líka andlegar verur, engla og hið andlega svið þar sem þeir eru og starfa.

Af því að við erum öll með brotalöm syndarinnar í hjarta, höfum við tilhneigingu til að vera kröfuhörð og dæmandi á aðra. Sumir meira, aðrir minna, en enginn er undanskilinn. Þetta viðhorf getur eyðilagt samskipti okkar við aðra og gert okkur sjálf gröm og leið.  Þessi vandi mun fylgja okkur allt lífið. Við erum sífellt að kynnast fólki sem er öðruvísi en við, hefur ólík viðhorf,  venjur og væntingar. Aftur og aftur koma upp aðstæður sem geta valdið ágreiningi.

Þessi bók, “The Return of the Prodigal Son”, er með betri bókum sem ég hef lesið.  Efnið er hin einstæða saga Jesú um föðurinn og synina tvo í Lúkasarguðspjalli 15. kafla.