Jane Clayson spurði hana: "Hvernig gat Guð leyft þessu gerast?"
Anne Graham svaraði þessu á einstaklega djúpan og skilningsríkan hátt. Hún sagði:
"Ég trúi því að Guð sé virkilega sorgmæddur yfir þessu, alveg eins og við erum, en í mörg ár höfum við verið að segja Guði að koma sér út úr skólum okkar, að koma sér út úr fylkisstjórnum okkar og að koma sér út úr lífi okkar. Og þar sem hann er "heiðursmaður" þá trúi ég því að hann hafi hægt og hljóðlega stigið til hliðar. Hvernig getum við ætlast til þess að Guð gefi okkur blessun sína og vernd ef við krefjumst þess að hann láti okkur í friði?"
Í ljósi liðinna atburða...hryðjuverkaárása, skotárása í skólum o.s.frv...
Ég held að þetta hafi allt byrjað þegar Madeline Murray O´Hare (sem var myrt, lík hennar fannst fyrir stuttu) kvartaði yfir bæn í skólunum okkar, og við sögðum: "Allt í lagi."
Síðan sagði einhver að það væri betra að sleppa því að lesa Biblíuna í skólum, Biblíuna sem segir: “Þú skalt ekki morð fremja, þú skalt ekki stela, og elskaðu náunga þinn eins og sjálfan þig o.s.f. “ Og við sögðum: "Allt í lagi."
Síðan sagði Dr. Benjamin Spock að við ættum ekki að flengja börnin okkar þegar þau haga sér illa því það gæti brenglað litlu persónuleikana þeirra og það gæti skaðað sjálfstraust þeirra (Sonur Dr. Spocks framdi sjálfsmorð)”. Og við sögðum: "Sérfræðingur ætti að vita hvað hann er að tala um. Allt í lagi."
Síðan sagði einhver að kennarar og skólastjórar ættu ekki að aga börnin okkar þegar þau haga sér illa. Og skólayfirvöld sögðu: "Enginn starfsmaður skólans ætti að snerta nemendur þegar þeir haga sér illa vegna þess að við viljum ekki slæmt umtal, og við viljum vissulega ekki vera lögsótt." (Það er stór munur á ögun og snertingu, barsmíðum, löðrungi, niðurlægingu, spörkum o.s.frv.) Og við sögðum: "Allt í lagi."
Síðan sagði einhver mikilsvirtur ráðamaður: "Það skiptir ekki máli hvað við gerum í okkar einkalífi svo framarlega sem við vinnum vinnuna okkar. Og við samþykktum þetta og sögðum: "Það skiptir ekki máli hvað nokkur annar, þar á meðal forsetinn, gerir í einkalífi sínu á meðan ég hef vinnu og efnahagslífið er gott.”
Og síðan sagði skemmtanaiðnaðurinn: "Búum til sjónvarpsþætti og kvikmyndir sem stuðla að guðlasti (ljótu orðbragði), ofbeldi og ósiðlegu kynlífi. Og gerum tónlist sem hvetur til nauðgana, eiturlyfjanotkunar, morða, sjálfsmorða og djöfladýrkunar”. Og við sögðum: "Þetta er bara skemmtun, þetta hefur engin slæm áhrif, og enginn tekur þessu hvort sem er alvarlega, svo gerið bara eins og þið viljið."
Og nú spyrjum við okkur hvers vegna börnin okkar hafa enga samvisku, og hvers vegna þau þekkja ekki muninn á réttu og röngu, og hvers vegna þeim finnst ekkert að því að myrða ókunnuga, skólafélaga sína og sig sjálf.
Ef við hugsum málið nógu vel og lengi, þá getum við eflaust áttað okkur á stöðunni. Ég held að þetta hafi mikið að gera með það að við "UPPSKERUM
EINS OG VIÐ SÁUM."
"Elsku Guð, Hvers vegna bjargaðir þú ekki litlu stelpunni sem var myrt í skólastofunni sinni?"
Einlægur og áhyggjufullur nemandi....
Svarið var: "Kæri einlægi og áhyggjufulli nemandi, mér er ekki hleypt inn í skólana."
Yðar einlægur, Guð.
Skrítið hvað það er einfalt fyrir fólk að gera lítið úr Guði og vera síðan hissa á því að heimurinn skuli vera á leið til helvítis. Skrítið að við skulum trúa því sem stendur í dagblöðunum, en við efumst um það sem stendur í Biblíunni. Skrítið hvernig allir vilja komast til himna, svo framarlega sem þeir þurfa ekki að trúa, hugsa, segja, eða gera neitt sem Biblían segir. Skrítið hvernig sumir geta sagt: "Ég trúi á Guð" en samt fylgt Satan, (sem "trúir" að vísu líka á Guð). Skrítið hvað við erum fljót að dæma, en viljum sjálf ekki vera dæmd.
