Síðara Korintubréf Páls postula er skrifað til safnaðarins í Korintu og allra heilagra í Akkeu. Páll er í vörn gegn ósanngjörnum ásökunum aðstæðinga hans, sem drógu í efa heilindi hans í þjónustunni og ber bréfið keim þess.
Er bréfið er skrifað er Páll líklega staddur í Filippí, borg í Makedóniu, og árið er að öllum líkindum 56 eftir Krist.
Einkenni bréfsins er hversu postullinn er lítillátur og auðmjúkur í orðum sínum og hversu mikla umhyggju hann ber fyrir söfnuðinum.
Ásamt því er einkennandi hversu mikla áherslu hann leggur á að sannfæra safnaðarmeðlimi á þá miklu og ríkulegu huggun og gleði sem við fáum hjá syni Guðs, Jesú Kristi, á erfiðum tímum og þegar þrengingar steðja að.
Ef við fyrirgefum mun Guð sannarlega fyrirgefa okkur. Á himnum munum við eiga vísan samastað, segir postullinn.
Hér á jörð erum við öll samverkamenn Guðs og musteri Hans í öllu og á öllum stundum. Elska Guðs og mannraunir okkar vekja með okkur samúð og kærleika til allra manna, safnaða og þess verks sem Guð vinnur á hverjum tíma.
Í 12. kafla bréfsins talar Páll postuli um veikleika sinn og “flein í holdi”. Sumir biblíuskýrendur telja að hér sé Páll að lýsa augnsjúkdóm sem hann var talinn þjást af og fékk ekki lækningu á. Hann hrósaði sér ekki á eigin verðleikum heldur veikleika sínum.
Hví í ósköpunum skyldi hann hreikja sér af veikleika sínum?
Hugsanlega vegna þess að í augum Guðs er veikleiki mannsins styrkur hans og eiginleiki (verðleiki)....
Hvað sagði Páll:
“Því vil ég helst hrósa mér af veikleika mínum, til þess að kraftur Krists megi taka sér bústað í mér......Þegar ég er veikur, þá er ég máttugur„
Mig langar að vitna fyrir þér lesandi góður um góðleik Guðs í garð barna sinna....
Þannig var að fyrir 2 árum þjáðist ég illa af josveiki. Stöðugum verk í mjóhrygg sem hélt mér vakandi dag og nótt. Þessi pínuverkur hafði þjáð mig í rúmt ár. Er ég var unglingur varð ég fyrir mjög svo ómerkilegu atviki. Tók upp sandpoka með annarri hendi og eins og við manninn mælt, hryggurinn gaf eftir og brákaðist. Skakkt átak hjá mér. Það kom síðar í ljós við skoðun og rannsóknir. Brjóskið milli 2. og 3ja hryggjarliðar hafði brákast. Þetta er fyrir u.þ.b. 35 árum síðan eða í kringum 1973. Á þeim tíma leitaði ég lækninga, nuddara og þerapista og náði nokkrum bata. Síðan þá hef ég lifað með þessum eymslum alla tíð, misjafnlega aumur eins og gengur.
Árið 1996 um vorið tók ég á móti Jesú Kristi, sem mínum persónulegum frelsara og gaf honum hjarta mitt. Þá opnuðust nýjar víddir í tilverunni og hún tók á sig nýjar myndir. Margt og mikið gerðist í lífi mínu og mínum nánustu. Ég kynntist öðru kristnu fólki, á þeim tíma í UFMH og sóttum við hjónin samkomur í Breiðholtskirkju á sunnudagskvöldum og fjölskyldan, morgunsamkomur í Fishersundi.
Í kring um árið 2005 versnaði mér verulega í josinu og var viðþolslaus í langan tíma. Átti erfitt með svefn, hvíldist illa og var ómögulegur í alla staði.
Mikið bað ég Guð um að taka þetta frá mér. Ekki aðeins ég heldur fjölskylda mín og söfnuðurinn.
En ekkert gerðist!
Ég var orðinn vondaufur, yfir mig þreyttur og úrkula.
Sem eldingu væri skotið niður, nú gefst ég algjörlega upp fyrir Guði, legg sjálfan mig og “fleininn í holdinu” í hendurnar á Honum frammi fyrir altari hans á samkomu í kirkjunni minni.
Fyrirbyðjendur komu til mín, einn með þekkingarorð, aðrir með blessun og bæn og hvað haldið þið að hafi gerst?
Ekkert?
Ertu að grínast? Eða ertu efasemdarmaður eins og ég var og stundum er?
GUÐ LÆKNAÐI MIG, mig af öllum mönnum.
Síðan þá hef ég ekki fengið alvarlegan josverk eða “þursabit” eins og alloft gerðist.
Ég verð stundum þreyttur í josinu og reyni að passa mig eins vel og ég get og fer varlega.
Trúi því að Guð er minn hirðir og hjálpari, leiðbeinandi og “care taker” og ég hvíli í honum með þennan “flein” minn.
Ég þarf á Honum og honum að halda!
Veikleiki minn er styrkur minn í Guði!
ingólfur Arnar Ármannsson