Orðið “skilnmisingur” hefur enga merkingu. Þar er orðinu “misskilningur” víxlað. Úr því getur orðið alls herjar misskilningur. Svo virðist sem einhverjir hafi misskilið kjarnann í því sem fjallaði um hér í síðasta pistli. Þá skrifaði ég um tákn þau sem umtöluð hafa verið meðal sumra kristinna safnaða undanfarið: gyllt ryk, fjaðrir (eða fiður), olía (ekki jarðolía), slípaðir eðalsteinar o.fl. sem sagt er komið af himnum ofan eða birtast fyrir tilstilli Guðs. Þessi tákn hafa orðið ýmsum mikið gleðefni og þeir litið á þau sem staðfestingu á sterkri nærveru Guðs á samkomunum. Í tengslum við þessi tákn hefur einnig verið töluvert um líkamlegar- og andlegar lækningar. Allt er gott um þær að segja ef menn falla ekki í þá gryfju (sem oft gerist, því miður) að ýkja árangurinn. Okkur ber að halda okkur við það sem rétt er og satt.

Það sem ég vildi leggja áherslu á í fyrri pistli mínum er, að við skulum gæta þess að verða ekki upptekin af ytri táknum þannig að við förum að líta svo á að þau séu nauðsynleg til að við vitum að Guð sé til staðar og að verki. Eldtungur birtust hinn fyrsta hvítasunnudag, en ekki er talað um það í N.t. að fornkirkjan hafi sóst eftir því að það gerðist oftar eða að ef það gerðist ekki oftar, þá væri kraftur H.a. ekki til staðar. Nei, alls ekki. Eins kom jarðskjálfti eftir kröftuga bæn safnaðarins í Jesúsalem, en ekki er sagt að þeir sem þar voru til staðar hafi sóst eftir því að það gerðist aftur, annars væri smurning Guðs anda ekki til staðar.

Ef svona tákn birtast –gyllt ryk, olía á höndum og sætum, fiður sem fellur úr loftinu, slípaðir eðalsteinar á sætum eða gólfi o.þ.h. þá er hugsanlegt að Guð sé að sýna dýrð sína, en það er alls ekki öruggt. Það eru ekki dæmi um slíkt í N.t. hvorki í lífi Jesú né postulanna. Jesús og postularnir gerðu aldrei tákn sem bara voru tákn. Þau tákn sem þeir gerðu voru alltaf til að mæta einhverri þörf –þörf fyrir lækningu, þörf fyrir mat, þörf á að storm lægði o.s.f. Verum allsgáð. Við vitum að óvinurinn sækist eftir leiða okkur í villu og hann notar alls konar tákn og undur til þess, um slíkt eru mörg dæmi. Það vex alltaf illgresi meðal hveitisins.

Með þessu er ég ekki að segja að við eigum að hætta að biðja fyrir sjúkum, hætta að taka við þekkingarorðum frá Guði og öðrum gjöfum Heilags anda af ótta við að Satan gæti “tekið yfir”, nei, alls ekki. Það eru allt hlutir sem N.t. talar um sem góða og hvetur til. Hitt er hins vegar utan þess sem ritað er, og þá ber að taka því með varúð. Og ef við verðum svo upptekin af slíkum “óbiblíulegum” táknum, að við förum að vætna þeirra aftur og aftur, þá er hætt við að óvinurinn hafi platað okkur. Hugleiðum það.