Þegar Jesús gekk um í Gyðingalandi á sínum tíma, þá var þjóðfélagið á margan hátt líkt því sem er á okkar tímum –mjög fjölskrúðugt. Þá voru ekki allir með sömu trú og sömu viðhorf fremur en nú. Áhrif strangtrúaðra Gyðinga sem fylgdu lögmálinu út í æsar voru mest í Jerúsalem og byggðunum þar í kring (Júdeu). Norður í landi, Í Galíleu, ægði saman alls konar þjóðarbrotum og þar voru viðhorf fjölbreyttari. Áhrif grískrar og rómverskrar menningar voru sterk þar og þau voru ekki öll af hinu góða. Og í Samaríu, héraðinu á milli Júdeu og Galíleu, bjuggu Samverjar, sem Gyðingar álitu hálfgerða villutrúarmenn sem þeir helst vildu forðast.
Í þessu umhverfi starfaði Jesús. En þó svo að margt hafi verið honum á móti skapi í líferni almennings, þá stóð hann ekki í því frá degi til dags að áminna fólk og segja því til syndanna. Hann vissi að margir voru í vondum málum. En í stað þess að benda á vammir og skammir fólksins, þá laðaði hann það að sér, ekki síst bersynduga, þ.e. fólk sem var milli tannanna á almenningi vegna vafasams lífernis. Jesús talaði við þetta fólk um skilyrðislausa elsku Guðs til syndugra manna. Það fann sig ekki dæmt af orðum hans. Það sá að hann lifði heilögu lífi og það þráði innst inni til að láta af syndum sínum og líkjast honum. Þannig breytti Jesús þeim sem umgengust hann -með kærleika og náð.
Vandi okkar kristinna manna nú á tímum er m.a. að við höfum tilhneiginu til að hneykslast á syndugu þeirra sem augljóslega brjóta boð Guðs, benda á mistök þeirra og dæma þá. Af þeim sökum treystir margt fólk sér ekki til að leita í kirkjurnar, það þorir það ekki. Svo er það annað, kirkjufólkið er oft ekkert betra: það fer óheiðarlega með fé safnaðanna, það á í innbyrðis átökum um embætti og völd, það beitir aðra kynferðislegri áreitni, jafnvel ofbeldi og sný baki í maka sinn.
Ef Jesús gengi um á meðal okkar, þá myndi hann áreiðanlega laða að sér fólk sem hefði hrasað margvíslega. Dæmisaga hans um synina tvo (eða “týnda soninn”) í Lúkasargupspjalli 15. kap. sýnir okkur viðhorf hans til þeirra sem klúðruðu lífi sínu og áttu ekki skilið, mannlega séð, að fá uppreisn æru. Faðirinn (Guð) í þeirri sögu fagnaði skítugum og illa lyktandi syni sínum sem hafði sóða eigum hans í tómt rugl. Hann tók hann ekki á beinið, heldur fyrirgaf honum og leiddi hann til fyrri virðingar.
Sumir létu ekki af syndum sínum þrátt fyrir kærleika Jesú og hlýlegar ábendingar. Þeir forhertu sig. Jesús áminnti slíka menn og varaði þá við. Hann hafði efni á því. Það gat enginn sannað á hann synd. En Guðs ríki er ekki allra, þannig er það, bæði þá og nú. Sumir vilja einfaldlega ekki iðrast og láta af syndum sínum.
Við, sem trúum á Jesú, erum munnur hans og hendur í dag. Skoðum vel hvernig hann fór að og gerum síðan eins. Við þurfum að segja sannleikann í kærleika, vera einlæg, hógvær og miskunnsöm, annars mun fólk ekki laðast að okkur. Þetta er ekki auðvelt verk, en það er mögulegt með hans hjálp og með fyrirmynd hans í huga. Gangi okkur vel!
