Við verðum að horfast í augu við það, að yfirstandandi tímar reyna verulega á okkur öll. Og það sem er sárast: vandinn er að langmestu leyti sjálfsskaparvíti okkar mannanna. Við erum ekki nógu góð hvert við annað. Eldgosið í Eyjafjallajökli stóð yfir í vissan tíma og þó svo að margir á Suðurlandi finni enn fyrir þeim vanda, eru afleiðingar gossins að mestu afstaðnar. Eins er með óveður sem valda einstökum skemmdum, þau koma og fara og venjulega erum við fljót að bæta skaðann. En það svíður undan öllu ranglætinu sem viðgengst i þjóðfélaginu: bankarnir kúga fólkið, yfirvöldin virðist skorta kjart til að standa vörð um réttlætið, fíkiefni flæða yfir, atvinnuleysi dregur kjark úr fólki og rústar fjárhag margra heimila. Þetta lítur ekki vel út. En það dugar ekki að gefast upp og fyllast svartsýni.

Erfiðir tíma koma og fara og standa mislangt, en þeir vara ekki að eilífu. Það mun birta á ný. Nú er um að gera að þrauka og treysta Guði, glæða vonina um betri tíð. Robert Shuller, prestur í Crystal Cathedral í Californíu á sér kjörorð (eitt af mörgum) sem er svona: “Tough times never last, but tough people do” Við skulum vera “tough people”, fólk með bein í nefinu sem ekki gefst upp þótt móti blási. Og þetta er ekki barnaleg blekking. Vonin og trúin eru systur og þær eru systur okkar sem erum Guðs börn. Við erum í góðri fjölskyldu! Vonin byggist á upprisu Jesú Krists frá dauðum, sigri hans yfir stærsta vanda allra manna, dauðanum. Og fyrst Jesús sigraði dauðann, getur hann gefið okkur lausn og sigur í öllum öðrum vanda. Herðum því upp hugann, brýnum okkur með fyrirheitum Guðs og horfum vonglöð fram á veginn.