Ég hef orðið var við að þegar menn ræða um Icesave, þá hafa sumir tilhneigingu til að hækka róminn og verða jafnvel töluvert æstir. Þeir eru svo sannfærðir um að þeirra skoðun sé sú eina rétta að þeir þola illa aðra skoðun.  “Come on!”  (það er víst ekki fallegt að nota útlendar slettur, fyrirgefið mér !) Að mínu mati er það óskynsamlegt að æsa sig út af þessu máli. Þarna eru svo mörg vafaatriði, að enginn getur verið fullviss um að þekkja málið svo vel, að hann geti fullyrt að hans skoðun sé sú rétta.  Og fyrst menn geta ekki aflað sér óyggjandi staðreynda um málið nú og þróun þess næstu árin, þá á maður að vera nærgætinn gagnvart öðrum sem sjá málið frá annarri hlið en maður sjálfur. Og nema Guð sjálfur opinberi mér með óyggjandi hætti, að annað hvort “já” eða “nei” sé rétta afstaðan, þá mun ég kjósa það sem mér finnst skynsamlegast á grundvelli þess sem ég veit um málið. Í því ljósi ætla ég að kjósa “já”.

Nú ert þú kannski hissa og jafnvel hneykslaður á afstöðu minni. Mér sýnist nefnilega margt trúað fólk vera sannfært um að “Nei” sé rétta afstaðan. Allt í lagi, en ekki dæma mig fyrir afstöðu mína. Ég hef mín rök fyrir að kjósa “Já”, og ég held að ég sé enginn bjáni, fyrirgefðu hreinskilnina.  Ég gæti sett hér fram  ítarlegu rök fyrir afstöðu minni, en læt það ógert, plássið leyfir það ekki.  Icesave-kosningin snýst ekki um sáluhjálparatriði. Þjóðin okkar er í miklum vanda og enginn veit hvort hann verður léttbærari  með því að kjósa “Já” frekar en “Nei”. Verum stillt,  leyfum hvort öðru að njóta vafans, og höldum áfram að vera vinir hver sem niðurstaðan verður. Öll óskum við landi okkar alls hið besta og við ættum líka að óska og biðja Bretum og Hollendingum hins besta. Erum við ekki öll manneskjur sem Guð hefur skapað og elskar án manngreinarálits. Megi friður Guðs fylla hjörtu okkar og rósemi og stilling.  Og kjósið svo rétt