Nicky Gumble, prestur við Holy Trinity kirkjuna í London (þar sem Alfa-námskeiðin hófust) sagði frá því í ræðu fyrir stuttu, að háskólamaður nokkur í Oxford á Englandi,  tók þá ákvörðun að gera nokkuð óvenjulegt. Honum varð ljóst  að hann gæti haft veruleg áhrif til góðs á líf annars fólks. Þessi marður er ekki sérlega efnaður eða trúaður, en hann tók samt þá ákvörðun að á starfsæfi sinni ætlaði hann að gefa 1 milljón sterlingspunda (um 185 milljónir króna) til mannúðarmála. Þetta gerði hann vegna þess að hann sá, að peningarnir hans gætu komið miklu meira góðu til leiðar fyrir aðra en fyrir hann sjálfan. Í framhaldi af því spurði hann sjálfan sig, hvað væri siðferðilega réttlætanlegt fyrir hann að nota af fjármunum sínum  til eigin þarfa. Hann komst að því að 10.000  sterlingspund á ári (ca 1850 þús kr)  myndu duga fyrir mat, húsaleigu, fötum og sumarleyfi. Það sem er mér mikilvægast, sagði hann,  kostar mjög lítið, þ.e.a.s. eyða tíma með konunni minni og vinum, lesa bækur og hlusta á tónlist. Hann reiknaði dæmið og komast að því, að eftir skatta gæti hann gefið um 30.000 pund á ári og með því móti væri honum unnt á starfsæfi sinni bjargað milli tvö og tíu þúsund mannslífum. Þessi maður vitnar um þann innri frið og fullnægju sem þetta gefur honum og að samskipti hans við konuna hans hafi meira að segja batnað!

Þetta dæmi minnir okkur á orð Jesú, að sælla sé að gefa en þiggja. Í fyrrnefndu dæmi um gjafmildi og fórnfýsi gaf umræddur maður 75% (þrjá fjórðu) af árstekjum sínum eftir skatta til mannúðarmála og hélt aðeins einum fjórða fyrir sjálfan sig. Þetta er ótrúlegt.  Það vekur mann til umhugsunar um það, hvað maður gerir sjálfur.  Ég er ekki að hvetja ykkur, sem þetta lesið, til að fara eins að og umræddur breti, en kannski gætum við samt tekið hann okkur til fyrirmyndar hvað það varðar að hugsa minna um eigin hag, en gefa örlítið meiri gaum að annarra hag.  Getum við eytt minna í okkur sjálf til að eiga meira til að miðla öðrum –til þeirra sem þurfandi eru eða til að efla söfnuðinn okkar til dáða og þar fram eftir götunum? Hugsum um þetta. Í þessu sambandi dettur mér líka í hug að við þurfum ekki endilega að kaupa allt það sem við annars kaupum. Í ýmsum tilfellum getum við beðið með að kaupa þetta eða hitt og stundum sleppt því. Þjóðfélag okkar hvetur okkur nánast til að vera eyðslusöm en það má ekki stjórna meðferð okkar á peningum.

Þau í Holy Trinty Brompton kirkjunni predika ekki tíund, þau kenna gjafmildi. Tíund er 10%, þar eru mörkin. Gjafmilidi hefur engin efrimörk. Gyðingar höfðu lögmál sem sagði tíu prósent skyldi renna til Guðs starfs. Kirkjan hefur ekkert slíkt “þak”, þar er frelsi til að fara miklu hærra og njóta um leið meiri blessunar og um leið blessa aðra ríkulega.  Biðjum Guð að leiðbeina okkur um það, hve mikið við getum gefið og endurspegla um leið gjafmildina sem er einn af eðlisþáttum Guðs.