Hvenær er rétt að gefa eftir og hvenær að standa á rétti sínum? Við teljum okkur kristna þjóð og því er rétt að velta fyrir sér hvað rétt sé að gera í Ice-save út frá orðum og gjörðum Jesú Krists. Í Fjallræðunni segir Jesús:"Neyði einhver þig með sér eina mílu, þá far með honum tvær." Rómverskir hermenn gátu krafst þess af hersetinni þjóð að fólk gerði þeim þjónustu, t.d að bera farangur þeirra einhverja vegalengd.  Með þessum orðum Jesú hvetur hann fólk ekki til að sýna hermönnunum velvild og rétta þeim hjálparhönd, ekki með ólund og reiði, heldur ljúflyndi. Tökum eftir að Jesús segir tvær mílur ekki hundrað. Öllu eru takmörk sett, einnig Ice-save skuldbindigum Íslendinga.

Að mínu mati er það rétt af okkur, þótt ekki séum hersetin, að sýna veld og vera fús að bera byrðar öðrum til gagns og velþóknunar, og þá er vitaskuld ekki gert ráð fyrir að þær geri út af við mann. Að standa í eilífu stappi og þrefi og vilja ekkert gefa eftir er ekki í anda Jesú Krists, og almennt séð er það heldur ekki skynsamleg afsataða. Ice-save krafan hefur verið lækkuð úr mörg hundruð milljörðum í nokkra tugi milljarða. Svo virðist líka sem eignir gamla Landsbankans dugi fyrir kröfunni. Þannig séð mun hún ekki lenda nema óbeint á þegnum þessa lands.  Er skynsamlegt að sýna hörku og krefjast réttar síns -sem reyndar er ekki ótvíræður? Er ekki viturlegra að sættast við nágrannaþjóðir okkar, Breta og Hollendinga, þótt það kosti eitthvað, en að hafa þá árum saman upp á móti okkur og skaða þannig eðlileg samskipti þjóðanna?

Kristinn maður er reiðubúinn að leggja á sig viss óþægindi annarra vegna, þótt honum beri ekki skylda til þess. Þannig sýnir maður öðrum velvild og vekur hugsanlega með honum svipaðar kenndir. Harka og þvermóðska  eins eflir oftast hörku og þverúð hins.  Skoðun mín er sú að við ættum að samþykkja framkominn samning og þar með sættast við nágranna okkar og skapa forsendur vinsamlegra samskipta í framtíðinni.