Mér finnst mikill sannleikur í því að foreldrar eigi ekki rétt (eða heimtingu) á því að eignast börn, heldur eiga börnin rétt á því að eiga góða foreldra sem tryggja þeim sem best skilyrði til þroska og velferðar. Þegar þjóðfélag okkar fór út af veginum í ýmsum siðferðilegum efnum og spurði ekki um gömlu göturnar, hver væri hamingjuleiðin, eins og segir í Biblíunni, heldur fór sína eigin leið, þá var illt í efni. Þetta á t.d. við um “frjálsu” fóstureyðingarlögin. Þegar þau voru sett, þá var ekki meiningin að það yrði auðvelt og nánast sjálfsagt að láta deyða fóstur í móðurkviði eins og reyndin er í dag, heldur þurfti að uppfylla ströng félagsleg skilyrði. Þeir sem stjórna þessum málum hafa ekki farið eftir því. Nú eru um 1000 ófædd börn deydd í móðurkviði hér á landi árlega. Þetta er hræðileg staðreynd.

Svo komu lög um svokölluð réttindi samkynhneigðra. Fyrst voru þau háð takmörkunum, en á seinni stigum voru þær takmarkanir fjarlægðar. Nú mega karlar ganga í hjúskap með körlum og konur konum og ættleiða börn. Nú á að ganga enn lengra í vitleysunni og leyfa staðgöngumæður. Er gott fyrir barn að alast upp með tveim samkynhneigðum körlum eða tveim konum? Mun það ekki finna fyrir því að vera í afbrigðilegri fjölskyldu. Jú, vissulega, jafnvel þótt meirihluti (?) fólks segi svo ekki vera. Fólk í dag setur kíkinn svo oft fyrir blinda augað. Eins munu koma upp erfiðar stundir fyrir barn þegar það fréttir af því að “mamma” þess sé einhver önnur en sú mamma sem það hefur fyrir augum alla daga. Það getur reynst börnum erfitt að frétta að pabbi eða mamma séu ekki hinn rétti pabbi eða mamma. Barnið getur lent í erfiðum tilfinningalegum innri átökum, ekki síst ef það grunar að konan sem fæddi það hafi gert það af annarlegum hvötum (t.d. í gróðaskyni eins og á sér stað víða um heim.)

Staðgöngumæðrun er hál braut og hættuleg. Af hverju ekki heldur að leyfa börnum að fæðast og gefa síðan einhver þeirra til hjóna sem ekki geta átt barn, í stað þess að eyða þeim í móðurkviði,? Þetta var margoft gert fyrr á árum og tókst oft vel. Auðvitað er best þegar hjón geta eingast börn á eðlilegan hátt, en geti þau það ekki, og ef þau vilja fyrir alla muni eignast börn, þá er ættleiðing íslenskra barna eðlilegasta úrræðið. Þá geta þau jafnvel kynnst og myndað tengsl við blóðmóður sína þegar þau hafa vit og þroska til, en ég held að öll leitum við “rótanna” á einn eða annan hátt.

Tilfinningar virðast ráða miklu í þessum málum í dag. Fólk hefur samúð með þeim sem ekki geta eignast börn og það er skiljanlegt, en leiðin úr þeim vanda er ekki, að mínu mati, að fá einhverja konu til að ganga með barnið eftir pöntun og afhenda það síðan “viðskiptavinunum”, með því bjóðum við heim mörgum erfiðum tilfinningalegum og félagslegum vandamálum.