Maður nokkur kom dag einn í kirkjuna sína eftir nokkurra ára fjarveru. Presturinn nefndi að það væri langt síðan hann hefði komið. “Já, ég fór í fýlu,” sagði maðurinn. Það er slæmt að fara í fýlu, og reyndar barnalegt. Við þurfum að vera fljót að vinna úr óánægju og koma svo aftur og styrkja vináttuna. Fýla getur haft alvarlegar afleiðingar. Ekki nóg að viðkomandi fari á mis við samfélag við trúsystkini sín og uppbyggingu í söfnuðinum, hann stekkur líka frá þeirri ábyrgð kristins manns að þjóna söfnuði sínum og styðja hann. Verst er þegar foreldrar barna fara í fýlu og hætta að koma í kirkjuna sína. Þá ræna þau börnin sín því að njóta samfélags við vini sína í söfnuðinum og einnig því að þau fái fræðslu og uppbyggingu. Mér sýnist vera allt of mikið af “fýlupúkum” sem hvergi eiga heima, fólki sem hefur snúið baki við söfnuði sínum af lítilli ástæðu. Það er fólk sem er smámunasamt, aðfinnslusamt og ósáttfúst, fólk sem sér galla annarra en ekki sína eigin. Það getur komið fyrir alla að fara í fýlu stutta stund, en forðumst fyrir alla muni að vera í fýlu, og það árum saman.

Orð Guðs hvetur okkur til að umbera hvert annað, forðast óþarfa sérvisku og dómhörku. Það hvetur okkur líka til að vera fljót að fyrirgefa, vera ljúfleg og sáttfús. Þannig varðveitum við vináttuna og komum í veg fyrir vinslit og að fólk fari á andlegan vergang. Margir hafa orðið úti á slíku róli –misst trúna smám saman vegna einangrunar sem hlýst af því að geta ekki átt samleið með öðru fólki, en þurfa alltaf að fá sitt fram hvað sem það kostar. Vinátta og samstarf er meira virði en svo að við seljum það á útsölu fýlu og sérvisku.