Það er sorglegt að verða vitni að þeim ógöngum sem þjóðkirkjan er komin í. En þetta ástand er ekki að ástæðulausu. Eftir að séra Sigurbjörn Einarsson lét af störfum sem biskup þjóðkirkjunnar hefur þar smám saman sigið á ógæfuhlið. Hann var vel kristinn og trúr Heilagri ritningu og viðurkennudum gildum trúar og siðfræði. Prestar sem vildu slá af kenningunni og slaka á í siðferðismálum höfðu hægt um sig í biskupstíð Sigurbjörns, en eftir hann, fóru þeir að leyfa sér meira. Þegar séra Ólafur varð biskup fór magt á verri veg. Sjálfur hef ég persónulega reynslu af yfirgangi hans og metnaði. Þá var ég safnaðarfulltrúi í Breiðholtsprestakalli og biskupskjör stóð fyrir dyrum –kjörið þegar Ólafur varð biskup. Hann var slakur í kenningunni og virtist fyrst og fremst hafa metnað fyrir sig sem embættismaður. Séra Karl tók við slæmu búi eftir fyrirrennara sinn. Nú leyfðu prestar og aðrir sér að segja hvað sem þeir vildu og það ólgaði í stofnuninni.  Mörg erfið mál sóttu á, t.d. hvaða afstöðu kirkjan ætti að taka til samlífs samkynhneigðra. Ég beitti mér töluvert í því sambandi innan  kirkjunnar (á Leikmannastefnu og kirkjuþingi) og skrifaði m.a. bækling þar sem ég varaði þjóðkirkjuna við að samþykkja samkynhneigð sem eðlilegan hlut og samlíf samkynhneigðra sem ásættanlegt. En áhrifamenn innan kirkjunnar vildu ekki taka mark á orðum mínum. Þá sá ég fyrir mér að ef kirkjan opnaði fyrir þessi afbrigðilegheit og þann saurlifnað sem honum fylgdi, þá leysti hún úr læðingi fjölda púka sem myndu skapa enn meiri usla innan hennar en orðið var, og þó var ástandið orðið slæmt.

Þegar svo Karl biskup og meirihluti presta gekkst inn á það að gefa saman samkynhneigð pör sem hjón, tapaðist síðasta orrustan. Fjölda fólks ofbauð þessi gjörningur þótt fæstir létu í sér heyra. Fólk það sem vill vera trúfast Heilagri ritningu og meginkenningum kristnum um trú og siðferði, er orðið svo vant því að lítið sé gert úr skoðunum þess þegar það andmælir ruglinu, að það er flest hætt að láta í sér heyra opinberlega í því sambandi.

Biskup á nú í vök að verjast. Honum er vorkunn en hann ber líka mikla ábyrgð á þeim afslætti sem þjóðkirkjan hefur gefið á kenningunni. Svo virðist sem hjá séra Karli sé Biblían er ekki lengur traust viðmið trúar og breytni. Margir prestar draga djúpt að sér tíðarandann og hafa ruglast í ríminu. Sumir þeirra virðast vera í persónulegu framapoti og leitast eftir vinsældum þjóðar sem gleymt hefur fagnaðarerindi Krists, í stað þess að kalla fólk til trúar.

Hvað er til ráða?  Biðjum þess að þjóðkirkjan sjái að sér. Biðjum þess að einarðir menn –karlar og konur- sem vilja standa vörð um og boða hin góðu, sönnu og traustu gildi kristinnar trúar og siðfræði, rísi upp og hvetji til siðbótar og afturhvars til þess sem tapast hefur. Það gerði Marteinn Lúther á sinni tíð. Biðjum Guð að það megi gerast á nýjan leik.