Jesús sagði dæmisögu um konung sem átti 10 þúsund talentur inni hjá þjóni sínum. Á okkar verðlagi eru það 600 milljarðar króna, eða svipað og “Ice-save” skuldin! Þegar þjónninn gat ekki borgað og baðst vægðar gaf konungurinn honum upp alla skuldina! Á orðum Jesú að skilja er þetta dæmi um að Guð fyrirgefur okkur syndurum botnlausa sekt okkar gagnvart Guði. En Jesús gerir ekki greinarmun á andlegum skuldum og veraldlegum. Hann vill að við gefum hvert öðru upp peningaskuldir sé þess virkilega þörf. Hann segir okkar að gefa og lána þeim sem biðja okkur og vænta einskis í staðinn! Jesús sprengir allar okkar viðmiðanir. Þannig ER hugarfar Guðs. Hann sagði sínum lýð, Gyðingum, að gefa upp allar veðskuldir á 50 ára fresti og skila eigandanum landi sem tekið hafði verið upp í skuld. Um þetta getið þið lesið í 3. Mósebók 25:8-28. Jesús vitnar líka til þessarar reglu –náðarársins- í ræðu sinni í samkundunni í Nasaret (Lúk. 4:16-21).

Jesús sýnir okkur að Guð er náðarríkur og gefur upp skuldir þeim sem biðja og geta ekki borgað. Þetta viðmið ættum við líka að hafa í okkar lífi. Og ríkisstjórnin og bankarnir ættu einnig að temja sér hið sama. Það er þjóðinni ekki til góðs að þúsundir heimila og fyrirtækja tapi öllum eigum sínum og sitji til framtíðar uppi með skuldir sem ekki verður hægt að greiða. Yfirvöldin verða að leita allra leiða til að forða fjölskyldum og fyrirtækjum frá gjaldþroti. Þjóðfélagið verður ekki byggt á gjaldþrota heimilum og fyrirtækjum. Betra er að færa lífskjörin niður um skeið heldur en að fórna fjöregginu –fólkinu og fyrirtækjunum. Ef lífið fjarar út og deyr –einstaklingar, fjölskyldur og fyrirtæki- hvert eiga þá yfirvöldin að sækja tekjur (skatta) til að halda þjóðfélaginu gangandi?

Biðjum Guð þess að ráðamenn okkar átti sig á hvernig Guð starfar (sbr. sagan um skulduga þjóninn) og að þeir leiti leiða til að fara eftir því.