Eftirfarandi grein er þýdd með leyfi höfundar úr bók hans "Bringing up Boys" (Tyndale House Publ., Wheaton, Ill, USA 2001). Dr. James Dobson hefur helgað krafta sína aðstoð og ráðgjöf við börn og fjölskyldur. Hann er sálfræðingur að mennt og hefur starfað sem slíkur. Hann á að baki 14 ára starfsferil við University of Southern California School of Medicine og hefur auk þess starfað um 17 ára skeið við Children's Hospital of Los Angeles. Hann hefur lærdómtitilinn Ph.D. í Child development frá University of Southern California.
Vegna margþættra afskipta af fjölskyldumálum á vegum yfirvalda, var hann kjörinn í sérstaka ráðgjafanefnd um fjölskyldumál sem starfar í nafni Hvíta hússins og var heiðraður af Jimmy Carter bandaríkjaforseta. Hann var útnefndur af Ronald Reagan forseta í þjóðar-ráðgjafanefnd um löggjöf í unglingamálum og til að finna leiðir til að draga úr afbrotum ungs fólks. Einnig hefur hann átt sæti í ýmsum öðrum opinberum nefndum um heilbrigðis og velferðamál.
Dr. Dobson er stofnandi og formaður "Focus on the Family" sem er stofnun sem sinnir margs konar fjölmiðlun og fræðslumálum. Stofnunin gefur út bækur og myndbönd og sendir út útvarpsþætti á 4200 útvarpsstöðvum um allan heim og nær þannig daglega með boðskap sinn til yfir 200 milljóna manna. Dr. James Dobson er kvæntur og á tvö uppkomin börn. Hann býr í Colorado Springs í Bandaríkjunum.
----------
Fyrir nokkrum árum fékk ég bréf frá áhyggjufullum unglingi. Hann hafði þetta að segja:
“Kæri dr. Dobson.
Ég hef frestað því í langan tíma að skrifa þér bréf, en loks læt ég verða af því. Ég er þrettán ára gamall. Ég hef hlustað á segulbandskassetturnar frá þér (um efnið "Undirbúningur undir gelgjuskeiðið"), þó ekki allar. Ég hlustaði sérstaklega á þá sem fjallaði um kynlíf.
En ég ætla að koma mér að aðalatriðinu. Ég veit ekki hvort ég á við alvarlegt vandamál að stríða eða eitthvað sem líður hjá. (Ég veit ekki hvað ég á að kalla það). Alla ævina mína (mjög stutt) hef ég hegðað mér eins og stelpa og lít meira út eins og stelpa en strákur. Þegar ég var lítill, var ég alltaf með naglalakk, var í kjólum, og þannig sko. Ég átti líka frænda sem er eldri en ég, sem fór með okkur (litlu frændur sína) inn í herbergið sitt og sýndi okkur kynfærin á sér. Ég er hræddur um að ég sé soldið kynvilltur. Það var mjög erfitt að skrifa einmitt það sem ég skrifaði núna. Ég vil ekki vera hommi, en ég er hræddur, mjög hræddur. Það var líka erfitt að skrifa þetta. Ég skal útskýra það betur.
Eftir að ég kom í efri bekki skólans (ég er núna í sjöunda bekk) hafa krakkarnir alltaf verið að uppnefna mig (kallað mig homma, perra osf) og gert grín að mér. Þetta hefur verið erfitt fyrir mig. Ég hef stundað sjálfsfróun (ég held það) og gengið of langt. Þegar ég var lítill (ekki mjög lítill) reyndi ég oftar en einu sinni að sjúga tippið á mér (já, í alvöru talað). Þetta hljómar mjög illa og jafnvel enn verr að lesa það. Ég vona og bið að það sé ekki neitt að mér.
Nýlega hef ég gert það að virða sjálfan mig fyrir mér (kannski á lostafullan hátt -ég bið þess að svo sé ekki) í efnislitlum nærfötum. Þegar ég fer í þau, finn ég til kynferðislegrar örvunar. Í gær -ég var þá inni á baði (fyrir framan spegilinn) -þá dillaði ég mér til og frá svo að kynfærin sveifluðust upp og niður. Ég fæ dálítið sömu tilfinningu og þá, núna þegar ég skrifa þetta. Eftir að hafa gert þetta, bað ég Guð strax um að fyrirgefa mér, fór inn í sturtuklefann en gerði það aftur þar. Ég bað meira og leið mjög illa. Ég talaði við einn af prestunum í kirkjunni minni í framhaldi af þessu og sagði honum að ég vildi frekar hafa karlmannslíkama en kvenlíkama. Það var erfitt að segja það! Hann sagðist ekki halda að neitt væri að mér (ég veit ekki hvernig ég á að segja það á annan hátt. Hann hélt greinilega að þetta væri eitthvað sem myndi líða hjá), en mér líður mjög illa og vil vita hvers vegna. Ég leita oft ráða hjá þessum presti.
Ég ætla að segja þér frá mínu andlega lífi. Það er ár síðan ég ákvað að fylgja Jesú Kristi og síðan þá hefur mér farið mikið fram. En ég hef líka gert margt rangt. Ég er mennoníti (skýring þýðanda: mennonítar eru ein af mörgum kirkjudeildum mótmælenda í Bandaríkjunum). Í hvaða kirkjudeild ert þú? Ég er skírður og vel liðinn í söfnuðinum (það held ég). Ég óttast að ef ég er ekki "streit" (það er auðveldara að skrifa þetta) muni ég fara til helvítis. Ég vil ekki vera hommi. Ég er ekki að reyna að vera hommi. Ég elska Guð og vil fara til himnaríkis. Ef eitthvað er óeðlilegt við mig, þá vil ég verða laus við það.
Viltu vera svo góður að hjálpa mér?
Mark. “
Bréf Marks hafði djúp áhrif á mig. Ég þekki hann vel þótt við höfum aldrei hittst. Hann er fulltrúi margra pilta sem hafa vaknað upp við eitthvað hræðilegt innra með sér -eitthvað sem þeir skilja ekki- eitthvað sem veldur þeim gríðarlegri togstreitu og efa. Þessum strákum finnst -og það oft snemma á ævi þeirra- þeir vera eitthvað "öðruvísi" en aðrir strákar. Þeir tárast auðveldlega, eru minna fyrir íþróttir en aðrir strákar, hafa skapgerðareinkenni listamanna og líkar ekki bægslagangur og áflog sem aðrir strákar hafa gaman af. Sumum þeirra kunna betur við sig í félagsskap stelpna en stráka og kannski eru þeir kvenlegir í hátt -hvernig þeir ganga, tala, klæða sig og jafnvel hugsa. "Alvöru strákar" stríða þeim miskunnarlaust af þessu ástæðum, hafna þeim og kalla þá kynvillinga, homma, perra og fleira því um líkt. Þegar foreldrunum verður ljóst hver staðan er, er algengt að þeir viti ekki hvað til bragðs skuli taka. Þegar svo kynhormónin fara að gera vart við sig á unglingsárunum, skellur á kreppa kyn-ímyndar hjá unglingnum.
Það var einmitt þetta sem Mark upplifiði þegar hann skrifaði mér. Þetta skýrir það hvers vegna piltar sem eru gagnkynhneigðir, og að því leyti eðlilegir, óttast að þeir muni á einhvern hátt breytast og verða samkynhneigðir.(1)
Þeir af þessum strákum sem hafa alist upp á góðum kristnum heimilum finna til enn meiri sársauka. Hugrenningar þeirra og tilfinningar varðandi kynferðismál vekja sterka sektarkennd auk dulins ótta við refsingu Guðs. Þeir spyrja sig: "Hvernig getur Guð elskað viðbjóð eins og mig?" Mark fann sig jafnvel dæmdan fyrir það að hoppa í sturtunni og fyrir tilfinninguna sem því fylgdi. (Örvunin sem felst í því að horfa á nakinn líkama sinn er sígilt einkenni sjálfsaðdáunar eða þess að "horfa innávið" til þess að mæta ófullnægðum þörfum varðandi kynímynd sína). Annað hvort varð hann að reyna að skilja hvernig hann gæti haft stjórn á þessu "skrímsli" sem í honum bjó, eða -eftir hans skilningi- eyða eilífðinni í helvíti. Þetta er erfiðasta innra vandamál sem nokkur kristinn piltur eða stúlka þarf að kljást við. Efst í bréfið sitt skrifaði Mark: "Þetta hljómar kannski þannig að ég sé mjög slæmur. Ég vona að ég sé það samt ekki."
Vesalings drengurinn. Mark er í mikilli þörf fyrir faglega ráðgjöf, en það er ólíklegt að hann fái hana. Að því er virðist vita foreldrar hans ekki um þjáningu hans og presturinn sem hann treystir, segir að þetta muni líða hjá. Það mun trúlega ekki gerast! Svo virðist sem Mark sé að takast á við það kalla má "forstig samkynhneigðar". Mjög miklar líkur er á að hann muni verða virkur hommi nema því aðeins að hann og öll fjölskylda hans fái leiðsögn frá einhverjum sem veit hvað geti orðið til hjálpar.
Hvað vitum við um þessa röskun. Kannski það í fyrsta lagi að þetta er röskun, þó svo að Geðlæknafélag Bandaríkjanna segi nú að svo sé ekki. Hommar og lesbíur beittu þetta félag miklum pólitískum þrýstingi til að fá það til að lýsa því yfir að samkynhneigð væri "eðlileg". Sumir félagsmanna sem lögðu hart að sér í þessari bararáttu voru sjálfir samkynhneigðir. Þessi átök stóðu árum saman. Að lokum var sú ákvörðun tekin árið 1973 að fjarlægja þennan fyrivara (um að samkynhneigð væri viss geðröskun -innskot þýðanda) úr faglegri handbók þeirra (Diagonstic and Stastical Manual -DSM). Þetta var ekki gert á vísindalegum grunni heldur hafði skoðanakönnun sem gerð var meðal félagsmanna mikil áhrif í þessa átt. Sú skoðanakönnun var upphugsuð og fjármögnuð af "Samtökum um þjóðarátak homma og lesbía". Stuðningsfólk samkynhneigðra sigraði með 5,834 atkvæðum gegn 3,810. (2) Sálfræðingafélag Bandaríkjanna fylgdi brátt á eftir. (3)
Í dag er það þannig, að sálfræðingar og geðlæknar sem ekki fallast á að hér hafi verið staðið rétt að málum, verða að þola stöðugar árásir og ásakanir um afglöp í starfi.
Í öðru lagi vitum við að hinir samkynhneigðu "völdu" sjálfir ekki þessa röskun. Samkynhneigðir eru mjög ósáttir þegar sagt er við þá að þeir hafi valið þessa hneigð til þess að gera kynlífið meira spennandi eða af einhverjum öðrum ástæðum. Ég ásaka þá ekki fyrir að láta þetta fara í taugarngar á sér, enda er það ósanngjörn fullyrðing. Ég spyr, hvert okkar myndi meðvitað velja lífsstíl sem leiðir til þess að við fjarlægjumst fjölskydu okkar, þess að vinir okkar hafna okkur, gagnkynhneigðir fyrirlíta okkur, við yrðum berskjölduð fyrir kynsjúkdómum eins og eyðni og berklum og ættum styttri lífslíkur en aðrir? (4) Nei, menn velja ekki að verða samkynhneigðir nema í undantekningartilfellum. Á hinn bóginn eru ráðvilltir krakkar eins og Mark að takast á við eitthvað sem þeir skilja ekki.
Í þriðja lagi eru engar sannanir sem gefa til kynna að samkynhneigð erfist frá foreldrum eða öðrum forfeðrum hvað svo sem líður öllu sem þú kannt að hafa heyrt eða lesið sem fullyrðir það. Engir virtir erfðafræðingar í heiminum í dag halda því fram að þeir hafi fundið eitthvað sem kalla mætti "samkynhneigðar-erfðavísinn" eða annað sem bendir til þessi hneigð gangi í erfðir. Með þessu er ekki verið að segja að ekki geti verið um að ræða einhvers konar líffræðilega tilhneigingu eða sakphöfn sem maður hefur að erfðum tekið sem gerir mann berskjaldaðri en ella fyrir árhrifum umhverfisisns. En tilraunir til að finna slíka þætti hafa verið afgerandi. Þrátt fyrir skort á sönnunum, hafa félög samkynhneigðra og sumir vinir þeirra sem eru áhrifamiklir í fjölmiðlum haldið áfram að segja almenningi að málið sé afgreitt -að samkynhneigðir "fæðist svona". Times og Newsweek slóu upp á forsíðu "niðurstöðum sem lofa góðu" hvað þetta varðar. Yfirskriftin hjá Time var "Leitin að samkynhneigða erfðavísinum" (5) og Newsweek spurði "Gerir erfðaefnið DNA suma að hommum?" (6) Oprah (sjónvarpskona í Bandaríkjunum sem stjórnar vinsælum sjónvarpsþætti þar í landi -innskot þýðanda) fjallaði um þetta efni í nokkrum hlutdrægum sjónvarpsþáttum og Barbara Walters sagði fyrir stuttu: "Það eru fleiri og fleiri sem aðhyllast þá skoðun að fólk fæðist samkynhneigt." (7) Þó þetta sé alröng fullyrðing -sett fram til að móta skoðanir fólks- þá hefur hún haft sín áhrif. Samkvæmt skoðanakönnun sem Harris framkvæmdi í febrúar árið 2000, trúðu 35 prósent þeirra sem þátt tóku að samkynhneigð væri meðfædd. (8)
Það eru ýmsar sannfærandi vísbendingar sem benda til hins gagnstæða. Þar eð eineggja tvíburar deila sama erfðaefni eða DNA þá hafa báðir einstaklingarnir fengið sama efni að erfðum. Ef því annar tvíburanna "fæðist" samkynhneigður, þá ætti hinn vitaskuld líka að vera samkynhneigður. Svona einfalt er það ekki. Sé annar tvíburanna samkynhneigður eru líkurnar 50% að hinn verði það líka. (9) Eitthvað annað hlýtur líka að hafa áhrif. Við þetta má bæta: Ef greinilegt væri að samkynhneigð gengi í erfðir, þá væri tilhneiging til þess að hún hyrfi úr erfðamengi fólks vegna þess að samkynhneigðir eignast ógjarnan börn. Eiginleikar sem ekki flytjast til næstu kynslóðar hverfa að lokum með þeim einstaklingi sem yfir þeim býr þegar hann deyr.
Það er ekki bara svo að samkynhneigð haldi áfram að vera til meðal þjóða heimsins, hún blómstrar í sumum þjóðfélögum. Ef þessi hneigð gengi í erfðir, þá væri hún "stöðug" hlutfallslega öld eftir öld. Svo er ekki. Á ýmsum tímum hafa verið borgir og þjóðfélög, t.d. Sódóma og Gómorra, forngrikkir og rómaveldi, þar sem kynvilla náði faraldsfræðilegri útbreiðslu. Sagnfræðin sýnir okkur að þessum borgum og ríkjum hnignaði smám saman og þau urðu spillingu að bráð. Þessu lýsir Páll postuli í 1. kafla Rómverjabréfsins og sýnir hann þar hvernig þróunin leiddi til saurlifnaðar í margvíslegum myndum. Það að þjóðfélög rísa og hníga skýrir ekki þá eiginleika sem erfast og birtast með mönnum.
Að lokum má segja að ef samkynhneigð væri "í genunum", þá væri hún sjálfsögð, óumbreytanleg, óumflýjanleg og ekkert við henni að gera. Sem betur fer er þetta ekki reyndin. Mótaðgerðir skila árangri. Til er von. Kristur er sá sem læknar. Nú er það aftur svo að samtök samkynhneigðra og fjölmiðlarnir hafa sannfært almenning um að það að vera samkynhneigður sé "fyrirfram ákveðið" ástand, rétt eins og það að maður fæðist hvítur, og við því sé ekkert að gera. Þetta er einfaldlega ekki rétt. Við vitum um 800 þekkta aðila í dag sem áður voru hommar og lesbíur og sem hafa snúið baki við þeim lífsstíl og lifa nú innihaldsríku lífi sem gagnkynhneigðir.
Einn í þessum hópi er samstarfsmaður minn hér hjá Focus on the Family, John Paulk, sem hefur helgað sig því að sýna umhyggju og aðstoða þá sem vilja breytast. Áður var hann mjög virkur í samfélagi samkynhneigðra, gekk í skrúðgöngum á "Hinsegin dögum" og klæddi sig sem kona. Að lokum fékk John fyrirgefningu og lækningu hjá Jesú Kristi og hann hefur haldið sínu striki (verið "streit") síðan 1987. Hann lifir í hamingjusömu hjónabandi með Önnu, sem áður var lesbía, og þau eiga tvö yndisleg börn. Eitt skipti henti það John að hrasa -menn sáu hann fara inn á hommabar- nokkuð sem gladdi andstæðinga hans. En John sneri ekki aftur til kynvillunnar. Það eru til hundruð af slíkum sögum sem veita þeim styrk sem vilja snúa baki við samkynhneigðum lífsstíl en vita ekki hvernig þeir eiga að fást við þessar sterku tilfinningar. Ég væri ekki heiðarlegur ef ég viðurkenndi ekki að samkynhneigð er erfitt að yfirvinna og að þeir sem það reyna heyja harða baráttu. En ég væri jafn óheiðarlegur ef ég segði að þeir sem vilja breytast, eigi sér ekki von. Trúverðugar rannsóknir sýna annað.
Sálfræðingurinn George Rekers segir að margt sanni að hægt sé að breyta kynhneigð, hvort sem menn nýta sér geðlæknisfræði eða ekki. Hann skrifaði: "Í allmörgum fjölda tilfella……er hægt að laga röskun á kynímynd fullkomlega." (10)
Dr. Robert L. Spitzer, prófessor í geðlæknisfræði við Columbia háskólann, olli fjaðrafoki í maí 2001 þegar hann birti niðurstöður rannsókna sinna á fundi í Geðlæknafélagi Bandaríkjanna. Spitzer hafði áður verið í fararbroddi þegar félagið tók þá ákvörðun árið 1973 að strika það út að samkynhneigð væri röskun á geðheilbrigði. Nú sagði hann að rannsóknir sínar sýndu "að sumt fólk geti breyst úr samkynhneigðum í gagnkynhneigða, og við ættum að viðurkenna það." (11) Þetta var ekki það sem gagnrýnendur hans vildu heyra. Við hrósum Dr. Spitzer fyrir að hafa hugrekki til að rannsaka málið og afhjúpa goðsögnina.
Með þetta í huga skulum við snúa aftur að frásögn Marks og reyna að skilja hvað bærist innra með honum og öðrum piltum í hans sporum -tilfinningar sem toga þá í átt til samkynhneigðar. Við viljum líka velta því fyrir okkur hvað veldur röskun á kynímynd þeirra og hvað hægt sé að gera til hjálpar. Í þeim tilgangi skulum við kynna okkur þau bestu úræði fyrir foreldra og kennara sem ég hef séð. Þau er að finna í handriti væntanlegrar bókar eftir Ph.D. Joseph Nicolosi, sem er klíniskur sálfræðingur, en titill hennar er: "Leiðbeiningar fyrir foreldra til að hindra samkynhneigð". Að mínu mati er Dr. Nicolosi besti núlifandi fræðimaður um það hvernig afstýra megi samkynhneigð og meðferðarúrræði í því sambandi. Bók hans mun gefa hagnýt ráð og gott yfirlit hverjar eru orsakir samkynhneigðar. Ég vona að allir foreldra eigi þess kost að lesa þessa bók, sérstaklega þeir sem hafa ástæðu til að hafa áhyggjur af sonum sínum. Tilgangur bókarinnar er ekki að fordæma heldur upplýsa og uppörva mæður og feður.
Dr. Nicolosi hefur veitt mér leyfi til að birta hér nokkur ummæli úr handriti sínu og svara þau mörgum spurningum:
Einkenni um forstig samkynhneigðar (enska: prehomosexuality) er auðvelt að greina, og þau koma snemma fram hjá viðkomandi börnum. Flest eru þau þess eðlis að börnin vilja hegða sér eins og gagnstæða kynið. Fimm vísbendingar auðvelda okkur að greina röskun kynímyndar hjá börnum.
Þær eru:
1. Barnið lætur ítrekað í ljós löngun til að vera af gagnstæðu kyni, eða fullyrðir að hann eða hún sé af gagnstæðu kyni.
2. Árátta hjá drengjum að klæða sig frekar sem stúlkur og líkja eftir kvenlegum klæðaburði. Hjá stúlkum, sterkur vilji til að klæðast einungis dæmigerðum strákafötum.
3. Sterk löngun og þrákelkni í þá átt að vera hitt kynið í þykjustuleikjum eða stöðugar ímyndanir -draumórar- um að vera af gagnstæðu kyni.
4. Áköf þrá eftir að taka þátt í dæmigerðum leikjum eða afþreyingu gagnstæða kynsins.
5. Sterk löngun eftir leikfélögum af gagnstæðu kyni.
Fyrstu einkenni þess að barn hafi tilheigingu til að vilja vera af gagnstæðu kyni koma fram á forskólaaldri, þegar það er tveggja og fjögurra ára. Fólk þarf ekki að hafa áhyggjur þótt barnið klæði sig einstaka sinnum eins og hitt kynið. En foreldrar ættu að fylgjast vel með hafi litli drengurinn þeirra stöðuga tilhneigingu til þess og byrjar samtímis að venja sig á ýmislegt annað sem vekur ugg. Hann gæti t.d. farið að nota andlitsfarða móður sinnar. Hann fer kannski að reyna að forðast aðra drengi í götunni og ærslafulla leiki þeirra, en velur frekar að vera með systrum sínum sem leika sér að brúðum og öðru stelpudóti. Seinna gæti hann farið að tala með mjóróma og stelpulegri rödd. Enn eitt einkennið væri að sýna ýkta framkomu t.d. kvenlegt göngulag eða verða hrifinn af síðu hári, eyrnalokkum og slæðum. (12) Í könnun sem gerð var á 60 kvenlegum strákum á aldrinum fjögurra til ellefu ára, kom fram að 98 % þeirra klæddu sig oft í stelpuföt og 83% sögðu að þeir vildu hafa fæðst sem stelpur. (13)
Það er staðreynd að sterk tengsl eru milli kvenlegrar hegðunar drengja og samkynhneigðar á fullorðinsárum. Hjá þessum drengjum koma fram einkenni sem sýna að þeim líður illa -djúpstæðar og truflandi tilfinningar um að þeir séu öðruvísi en aðrir og um leið minni máttar. Oft taka foreldrar ekki eftir þessum "viðvörunarmerkjum" og bíða þess of lengi að leita hjálpar fyrir börnin sín. Ein af ástæðum þess er sú, að þeim er ekki sagður sannleikurinn um röskun á kyn-ímynd barna þeirra og vita ekki hvað eigi við því að gera.
Kannski hefur þú áhyggjur af barninu þínu og "kyn-þroska" þess. Ef til vill segir sonur þinn eða dóttir eitthvað í þessa áttina: "Ég hlýt að vera hommi/lesbía" eða: "Ég er tvíkynja" Þú hefur hugsanlega fundið klámrit samkynhneigðra í fórum drengsins eða merki þess að hann hafi haft aðgang að slíku efni á netinu. Þú hefur komist að því að dóttir þín hefur skrifað ástleitin orð í dagbókina sína um aðra stúlku. Það mikilvægasta sem ég get sagt þér í þessu samhengi er að það eru ekki til "samkynhneigð börn" eða táningar sem eru hommar eða lesbíur. En hafi t.d. strákar slíkar tilhneigingar og eru látnir afskiptalausir, þá sýna rannsóknir að í 75% tilfella verða þeir annað hvort samkynhneigðir eða tvíkynhneigðir. (14)
Það er mikilvægt að vita að þrátt fyrir þetta voru flestir skjólstæðinga minna sem eru samkynhneigðir, ekki sérstaklega kvenlegir þegar þeir voru börn. Þeir sýndu miklu frekar hegðun sem kalla mætti "and-karlmannlega" og sem aðgreindi þá á sársaukafullan hátt frá öðrum strákum. Þeir höfðu ekki áhuga á íþróttum, voru óvirkir á vissan hátt, ekki árásargjarnir og áhugalausir um strákaleiki -áflog og hasar. Sumir þeirra bjuggu yfir eiginleikum sem líta mátti á sem hæfileika: skarpir í hugsun, kotrosknir og fullorðinslegir, með listrænar tilhneigingar og hæfni í samskiptum og á félagslegu sviði. Þessir eiginleikar leiddu til þess að drengirnir náðu ekki sem skyldi að samlagast jafnöldrum sínum og þroski hinnar eðlilegu kynímyndar þeirra raskaðist.
Vegna þess að þessir menn höfðu ekki verið sérstaklega kvenlegir sem drengir þá áttuðu foreldrar þeirra sig ekki á hættunni og leituðu ekki hjálpar. Margir skjólstæðinga minna hafa sagt mér: "Aðeins, ef einhver hefði skilið óvissuna sem ég þjáðist af þegar ég var barn og þá tilfinningu mína að ég væri utanveltu, og reynt að hjálpa mér!"
En gerum ekki mistök. Gagnkynhneigðir strákar geta vitaskuld verið viðkvæmir, hlýlegir, eiga gott með að umgangast aðra, verið listrænir og ljúfir. Þessir meðfæddu og eðlislægu hæfileikar eru "hann sjálfur", hluti af frábærum mannlegum hæfileikur og það er engin ástæða til að draga úr þeim. Það má þroska þá alla í samhengi við eðlilega gagnkynhneigða karlmennsku.
Eftir minni skoðun (og skoðun vaxandi fjölda rannsóknaraðila) skiptir hlutverk föður sköpum hvað það varðar að þroska karlmennskuímynd með drengjum. Sannleikurinn er sá að pabbinn er þeim mikilvægari en mamman. Mæður "búa til" stráka, en feður karlmenn. Meðan við erum ungbörn erum við, bæði drengir og stúlkur, tilfinningalega tengd móður okkar. Á máli sálkönnunar er móðirin það fyrsta sem maður elskar. Hún mætir öllum frumþörfum barnsins. (15)
Stúlkur geta þroskast og samsamast móður sinni æ meir. Hjá drengjum þarf annar þroski að eiga sér stað, sá að tilfinningasambandið við móðurina minnki og þeir taki að samsama sig föður sínum. Þegar hér er komið sögu (það hefst við 18 mánaða aldur) byrjar litli drengurinn ekki aðeins að skynja muninn, heldur verður hann nú að ákveða "hvort ætla ég að verða?" Þegar drengurinn tekur að breyta samsömun sinni hvað þetta varðar, byrjar hann að líta á föður sinn sem fyrirmynd karlmennsku. Ralph Greenson veitti því athygli að snemma, venjulega áður en drengir verða þriggja ára, ákveða þeir hvort þeir vilja líkjast föður sínum. (16) Þetta er val. Innifalið í þessu vali er ákvörðun um að vilja ekki vaxa upp í það að líkjast móður sinni. Robert Stoller orðar þetta þannig: "Fyrsta viðfangsefnið er það að vera karlmaður, ekki kona." (17)
Meðan þessi þróun fer fram þarf faðir drengsins að vinna sitt verk. Hann þarf að endurspegla og styrkja karlmennskuímynd sonar síns. Hann getur "flogist á" við son sinn og þá meðvitað á þann hátt að þannig myndi hann ekki leika sér við litla stúlku. Hann getur kennt syni sínum að kasta og grípa bolta. Hann getur kennt honum að lemja ferkantaðan pinna niður í gegnum ferkantað gat á pinnabretti. Hann gæti jafnvel tekið son sinn með sér í sturtu þar sem drengurinn kemst ekki hjá því að sjá að pabbi er með tippi, bara svolítið stærra en hans eigið.
Í ljósi reynslu minnar af starfi með fullorðnum hommum, reyni ég að forðast langa og stundum sársaukafulla meðferð með því að hvetja foreldra, einkum feðurna, til að renna stoðum undir karlmennsku sona sinna. Foreldrafræðsla á þessu sviði eins og öðrum, getur komið í veg fyrir ævilanga óhamingju drengjanna og þá tilfinningu að vera á skjön við aðra. Þegar drengir byrja að mynda tengsl við föður sinn og taka að skilja hvað sé spennandi, skemmtilegt og örvandi við hann (föðurinn), þá opnast augu þeirra sjálfra fyrir eigin karlmennsku. Þeir munu upplifa frelsi -frelsi styrkleikans- með því að vera öðruvísi en mamma og vaxa frá henni inn í veröld karlmannanna. Ef foreldrar örva syni sína á þessu sviði, auðvelda þeir þeim að þroska með sér ímynd karlmennsku og tryggja þannig eins og hægt er að þeir verði gagnkynhneigðir þegar þeir verða fullorðnir. Síðustu 15 ár hef ég talað við hundruð samkynhneigðra karlmanna. Ég hef engan hitt sem sagði að hann hefði átt kærleiksríkt samband við föður sinn, þar sem virðing hefði verið til staðar. (18)
Margir þessara feðra elskuðu syni sína og vildu þeim allt hið besta, en af einhverjum ástæðum (kannski var skapgerð feðganna ólík og þeir náðu illa saman) fannst syninum faðirinn vera neikvæð og ófullkomin fyrirmynd hvað karlmennsku varðar. "Pabbi var öðruvísi en ég" eða "ekki sá sem ég vil líkjast". Drengur þarf að sjá að faðir hans er áreiðanlegur, sjálfsöruggur og einbeittur. Drengurinn þarf líka að finna stuðning föður síns, að hann sé næmur og umhyggjusamur. Móðirin þarf að draga sig svolítið í hlé. Ég á við, hún má ekki ofvernda drenginn né bæla. Veitið honum oftar frelsi til að gera hlutina eins og hann langar til. Reynið ekki að vera honum bæði móðir og faðir. Ef hann langar að spyrja einhvers, segið honum þá að snúa sér til pabba síns. Hún verður að láta föðurnum í hendur allt sem gefur honum tækifæri til að sýna að hann hafi áhuga á syni sínum en hafni honum ekki.
En þetta annars eðlilega þroskaferli kynímynarinnar getur farið út af sporinu. Irwing Bieber eldri, virtur rannsóknarmaður, veitti því athygli að drengir sem hafa tilhneigingu í átt til samkynhneigðar, voru stundum fórnarlömb óhamingjusamrar sambúðar foreldra sinna. (19) Í einu dæminu þar sem foreldrarnir takast á, semur faðirinn frið við móðurina með því að vanrækja son þeirra tilfinningalega.
Sumir feður finna leið til þess að vera uppteknir við alla skapað hluti nema syni sína. Þeir týna þeim í leit að frama, vegna ferðalaga, meðan þeir leika golf, eða vegna einhvers annars sem á hug þeirra allan. Þeir hafa engan tíma fyrir strákinn sinn, eða "fyrir þennan strák" sem er erfiðara að umgangast vegna þess að hann hefur ekki sömu áhugamál og pabbinn. Kannski beinist áhugi þess drengs meira að félagslegum málum en síður dæmigerðum "karla-áhugamálum".
Ég hef séð feður sem ekki áttu sér neitt sérstakt tímafrekt áhugamál er voru samt tilfinningalega fjarlægir fjölskyldu sinni. Einn föður sá ég, óþroskaðan og vanhæfan mann, sem tilkynnti konu sinni hispurslaust áður en hún fæddi barn þeirra, að hann vildi ekki eignast son. Hann hafnaði syni sínum algjörlega og leiddi hann hjá sér en sá ekki sólina fyrir dóttur sinni. Honum virtist standa ógn af því að hafa annan "karlmann" á heimilinu. Þessi faðir lét andúð sína á drengnum svo skýrt í ljós að þegar hann var tveggja ára klæddi hann sig í kjóla og lék sér með dúkkur (ekki að undra).
Af ýmsum ástæðum hafa sumar mæður tilhneigingu til að vilja láta syni sína vera smábörn lengur en ástæða er til. Tengsl móður við son sinn eru náin, hafa forgang á annað og eru jafnvel svo náin að aðrir eru "útilokaðir". Þessi sterku tengsl þeirra við barnið geta dýpkað og þróast í það sem geðlæknirinn Robert Stoller kallar "alsælusamband". Móðirin vill þá halda svo í son sinn að sambandið verður óheilbrigt, einkum ef tilfinningatengsl hennar við föður drengsins eru ekki náin og henni ófullnægjandi. Þá kann hún að eyða of mikilli orku í sambandið við drenginn, og þannig nota hann til að fullnægja sínum eigin þörfum. Það er honum ekki til góðs. Í meðferðinni sem hommar fá þegar verið er að reyna að lagfæra kynhneigð þeirra (kölluð "reparative therapy" á máli sálfræðinga) sýna þeir mikla þrá eftir því sem kallað er "A-in þrjú". Þau eru: ástúð ("affection") frá föður, athygli ("attention") og það að vera samþykktur ("approval").
Ef faðir vill að sonur hans vaxi upp og verði gagnkynhneigður, þarf hann að rjúfa tengslin milli móður og sonar sem eru eðlileg á ungbarnaskeiðinu en ekki eftir að drengurinn nær þriggja ára aldri. Faðirinn gerir það með því að vera drengnum fyrirmynd hvað það varðar að hann (drengurinn) geti viðhaldið kærleiksríku sambandi við þessa konu, móður sína, en jafnframt verið sjálfstæður. Þannig verður faðirinn heilbrigður "stuðpúði" milli móður og sonar.
Roberts Stoller minnir á orð sálfræðings nokkurs: "Karlmennska er afrek." (20) Hann átti við að það að vaxa upp og verða eðlilegur karlmaður (gagnkynhneigður) er ekki eitthvað sem gerist af sjálfu sér. Það krefst góðs uppeldis. Það krefst stuðnings samfélagsins og þeirra sem að manni standa og það tekur tíma. Árin sem mestu máli skipta hér eru frá eins og hálfs árs til þriggja, en ekki síður tímabilið áður en drengurinn verður 12 ára. Þegar foreldrar uppgötva þessi vandamál hjá börnum sínum, verða sammála um að vinna saman að lausn þeirra, leita leiðsagnar og aðstoðar sállæknisfræðings (sálfræðings eða geðlæknis) sem trúir því að breyting sé möguleg, þá er góð von um lausn. (21)
Ég vil undirstrika á ný að þessi stutta samantekt úr bók Dr. Nicolosi er til góðs skilningsauka á viðfangsefninu. Aðalatriðið er að samkynhneigð snýst ekki fyrst og fremst um kynferðismál. Kjarni málsins er allt annar. Þar er um að ræða einmanaleika, höfnun, samþykki, náið og gott samband, samskipti, uppeldi, sjálfsfyrirlitningu, ruglaða kyn-ímynd og þrána eftir að tilheyra -vera hluti af heild. Þetta skýrir hvers vegna samkynhneigð leiðir til jafn sterkar reynslu og raun ber vitni og hvers vegna hommar og lesbíur reiðast heiftarlega þegar þeim finnst einhver sýna þeim fyrirlitningu eða eykur á sársauka þeirra. Ég geri ráð fyrir að ef við sem erum gagnkynhneigð hefðum farið í spor þeirra sem lifa í þessari "hinsegin" veröld, þá værum við einnig reið.
Miklu fleira gagnlegt er að finna í handriti Dr. Nicolosi. Ef þú ert foreldri og átt kvenlegan son, eða dóttur sem er líkari strák, þá hvet ég þig til að ná þér í eintak af bókinni (hún verður fáanleg í nóvember 2002) og leita ráðgjafar hjá fagfólki. En farðu varlega þegar þú leitar ráðgjafar. Miður góð ráð í stöðunni gætu orðið til mikils tjóns og styrkt þá öfugþróun sem er í gangi. Þegar við höfum í huga þá stefnu sem flestir sálfræðingar, geðlæknar og ráðgjafar fylgja, þá nálgast þeir vandann með röngum hætti -segja barninu þínu að það sé samkynhneigt og þurfi að sætta sig við þá staðreynd. Þú sem foreldri myndir þá fá hvatningu til að líta á kvenlega framkomu og hegðun sonar þíns sem eðlilega. Það er einmitt það ráð sem hvorki þú né hann þarf á að halda! Þú þarft að samþykkja barnið og leyfa því að finna að það sé virt þrátt fyrir þær tilhneigingar sem þú finnur hjá því. Janfhliða því þarftu í samráði við sérfræðing að beina þessum tilhneigingum í rétta átt. Þegar maður ákveður að leita slíkrar hjálpar, verður jafnframt að gera sér ljóst að einkennin hjá drengjum sem hafa samkynhneiðar tilhneigingar, eru oft ill greinanleg. Þar á ég t.d. að hann á erfitt með að samlagast jafnöldrum af sama kyni, þá tilfinningu að honum finnst hann öðruvísi og minni máttar, eða að hann er ósáttur við kynferði sitt. Stundum er nauðsynlegt að leita til fagmanns varðandi það hvort velferð barnsins sé í hættu eða ekki.
--------------------------
Tilvitnanir:
1. Claudia Kalb, "What Boys Really Want," Newsweek, 10 July 2000, p. 52
2. Joseph Nicolosi, A Parent's Guide to Preventing Homosexuality, Introduction.
3. Norman Podhoretz, "How the Gay-Rights Movement Won," Commentary, November 1996, p. 32
4. William Bennett, "Clinton, Gays and the Truth," Weekly Standard, 24 July 1997, p. 13
5. Larry Tompson, "Search for the Gay Gene," Time, 12 June 1995, p.60
6. 6. Sharon Begley, "Does DNA Make Some Men Gay?" Newsweek, 26 July 1993, p,59.
7. "Give Me a Break! Can Homosexuals Change and Become Straight?" ABC News 2=/20," 3 March 2001
8. August Gribbin, "Publick More Accepting of Gays, Survey Finds: Most Believe Orientation Is Genetic," Washington Times, 13 February 2000, p. C6.
9. Matthew Brelis, "Finding 'Gay Gene," Boston Globe, 7 February 1999, p.C1.
10. Nicolosi, A parents´s Guide to Preventing Homosexuality.
11. Malcom Ritter, "Some Gays Can Go Straight, Study Suggests," Associated Press, 9 May 2001.
12. Nicolosi, A Parent´s Gide to Preventing Homosexuality.
13. Ibid.
14. Ibid.
15. Ibid., chap. 1.
16. Ralph Greenson, "Disidentifying the Mother: It´s Special Importance for a Boy," Journal of the American Psychoanalytical Association 56 (1968): p. 293-302.
17. Nicolosi, A Parents´s Guide to Preventing Homosexuality, chap. 3.
18. Ibid., chap 1.
19. I. Bieber et al., Homosexuality: A Psychoanalytic Study of Male Homosexuals (New York: Basic Books, 1982.).
20. Ibid.
21. Nicolosi, A Parent´s Guide to Preventing Homosexuality, chap. 3.
--------------------------------------
Ef þú vilt leita aðstoðar eða ráðgjafar hjá einhverjum sem hefur skilning á málinu og er sammála þeim sjónarmiðum sem ég hef lýst í þessu riti, þá gætir þú haft samband við aðra hvora þessara ágætu stofnana:
Exodus International North America
P.O. Box 540119, Orlando, Florida 32854, USA.
Sími: 1-407-599-6872. Fax: 1-407-599-0011
Internetið: www.exodusnorthamerica.org
National Association for Research and Theraphy of Homosexuality (NARTH)
16633 Ventura Boulevard, Suite 1340,
Encino, CA 91236, USA.
Sími: 1-818-789-4440
Internetið: www.narth.com
--------------
Rétt að benda áhugasömum lesendum á stofnun Dr. James Dobsons sjálfs, Focus on the Family, í Colorado Springs. Þar er hægt að fá fræðsluefni um
samkynhneigð og sjálf rekur stofnunin starf sem kallast "Love Won Out" þar sem boðið er upp á námskeið og upplýsingar fyrir þá sem vilja leita hjálpar, sjálfs sín vegna eða annarra.Þið getið nálgast upplýsingar þeirra hjá:
Focus on the Family
Colorado Springs, Colorado 80995
U.S.A.
Sími: 1-719-531-3400 (skiptiborð)
Internetið: www.family.org
--------------
Ágúst 2002.
Þýðandi: Friðrik Schram
Útgefandi: Íslenska Kristskirkjan
Fossaleyni 14, 110 Reykjavík.
Sími 567-8800
Netfang: Þetta tölvupóstfang er varið gegn ruslpóstsþjörkum, Þú verður að hafa JavaScript virkt til að sjá það.
Vefsíða: kristskirkjan.is
