Til þín sem ert að leita Guðs

Stundum segir fólk við mig: "Ég er ekki viss hvort ég sé frelsað Guðs barn?" eða: "Mig langar til að eignast lifandi trú, en ég veit ekki hvernig það gerist." Þetta eru mjög eðlilegar spurningar. Innst inni langar alla menn til að fá vissu um Guð og hvort þeir geti átt lifandi samfélag við hann, enda skapaði hann okkur til slíks samfélags.

Ýmsir sem koma á samkomur okkar og heyra hvatninguna um að gefast Kristi og "gera köllun sína og útvalningu vissa" vilja taka þessari hvatningu og reyna að trúa, en öðlast þó ekki trúarvissu. Hvers vegna ekki? Þetta fólk bíður eftir góðri tilfinningu í hjartað og væntir þess að þegar það hefur beðið Guð um að taka við sér, þá fyllist það sjálfkrafa friði og vissu um að það sé frelsað. Stundum gerist það, en stundum ekki. Trúarvissan og góðu tilfinningarnar láta stundum bíða eftir sér og þess vegna dregur fólk þá ályktun að það sé ekki frelsað, eitthvað vanti uppá, en hvað, veit það ekki. Skoðum þetta nú aðeins nánar.

Góð tilfinning er góð, ekki síst þegar hún vaknar vegna áhrifa Guðs á líf okkar, en annað er mikilvægara og það er trú. Trú er traust og tiltrú á því sem Guð segir í orði sínu. Það mikilvægasta sem við gerum í sambandi okkar við Guð er að trúa orðum hans. Þess vegna tölum við um kristna trú, en ekki kristna tilfinningu. Áður en tilfinningin kemur, þarf trúin að vakna í hjartanu. Sjáðu til, þegar þú biður Drottin að fyrirgefa þér syndir þínar, koma inn í hjarta þitt og gera þig að Guðs barni, þarftu að tr úa því að Drottinn heyri þessa bæn þína og geri eins og þú biður. Þú mátt trúa því og treysta að slíka bæn heyrir Guð alltaf strax. Jesús sagði:"Komið til mín þið sem erfiði hafið og þungar byrðar, og ég mun veita yður hvíld." (Matt.11:28). Við sem erum þreytt á syndinni og því að lifa fjarri Guði, megum koma beint til Jesú og hann tekur á móti okkur og veitir okkur hvíld. Þegar maður trúir þessu og byrjar að þakka Drottni fyrir að hann hefur tekið við manni og frelsað, þá vakna oft í hjartanu ljúfar tilfinningar eins og gleði og friður. Þessar tilfinningar eru ekki aðalatriðið og þær geta látið bíða eftir sér, en það breytir því ekki að Drottinn frelsar okkur strax og við snúum okkur til hans í einlægri bæn og trú.

Í Postulasögunni er sagt frá manni sem óttaðist um sálarheill sína og spurði Pál postula í örvæntingu: "Hvað á ég að gera til þess að ég verði hólpinn (frelsist)?!" Og svarið sem hann fékk var:"Trú þú á Drottin Jesú og þú munt verða hólpinn." (Post.16:30-31). Það eina sem þessi maður þurfti að gera var að treysta því að Jesús frelsaði hann. Þessu trúði maðurinn þegar í stað, og við það kom gleðin í hjarta hans. Ég held að þessi gleði sé oft óbein staðfesting þess að við trúum í raun og veru. Sá sem er sa nnfærður um að Drottinn hefur tekið við honum og elskar hann, hlýtur að verða glaður og þakklátur! En ef maður efast, þá lætur gleðitilfinningin bíða eftir sér. Það er rökrétt. Þess vegna skaltu ekki efast! Trúðu af öllu hjarta að Drottinn bæði vill og getur frelsað þig, því að hann elskar þig af einlægum kærleika.

Trú á fyrirheiti Guðs (tiltrú á því sem hann hefur sagt í orði sínu) er það viðhorf sem hann þráir að sjá í hjörtum okkar. Í Hebreabréfinu stendur: "Sá sem leitar Guðs, verður að trúa því að hann sé til og að hann launi þeim sem til hans leita." (Lifandi orð, Hebr.11:6). Tilfinningar okkar eru óstöðugar og þær geta ekki komið í stað trúarinnar. Við erum vel upplögð einn daginn og finnst Guð nærri okkur, en næsta dag líður okkur kannski ekki eins vel og höldum þá að Guð hafi dregið sig í hlé. Þar skjátlast okkur því að Guð er ekki háður tilfinningum okkar. Hann er trúfastur og stendur við fyrirheit sín til okkar hvort sem okkur finnst hann nær eða fjær. Þetta er grundvallaratriði. Lærðu að trúa orðum Guðs, þó svo tilfinningar þínar segi þér eitthvað annað, því að orð Guðs og fyrirheiti til okkar vega þyngra en óstöðugar tilfinningar. Í Jóhannesarguðspjalli stendur:"Öllum þeim sem tóku við honum (Jesú) gaf hann rétt til að verða Guðs börn, þeim sem trúa á nafn hans." Trúðu Jesú og hann mun gera þig að elskuðu barni Guðs föður!

Að lokum þetta: Að trúa er að treysta. Trú er að hafa tiltrú á einhverju, álíta það satt og áreiðanlegt, já svo öruggt að ég get reitt mig á það hvað sem öðru líður. Trú okkar á að beinast að Orði Guðs og þeim fyrirheitum sem hann gefur okkur þar. Guð væntir þess að ég treysti því sem hann hefur sagt, þó svo "skynsemi" mín segi mér annað. Þetta á til dæmis við um það að frelsast og öðlast fyrirgefningu syndanna. Jesús er frelsarinn og hann dó fyrir syndir okkar, saklaus fyrir seka. Guðs orð segir að "ef við játum syndir okkar, þá er hann (Guð) trúr og réttlátur svo að hann fyrirgefur okkur syndirnar og hreinsar okkur af öllu ranglæti." (1.Jóh.1:9). Játaðu því syndir þínar fyrir Guði og trúðu því að hann fyrirgefi þér og geri að sínu barni. Ef þú gerir þetta af einlægni, þá getur þú verið viss um að Guð heyrir þá bæn strax, því að hann vill að syndarar geri iðrun og snúi sér til hans. Hafir þú gert þetta, þá óska ég þér til hamingju, því þá ertu frelsað Guðs barn. Gangi þér vel og Guð blessi þig!