Satan vil blinda okkur og leiða afvega.
Margir komast ekki til lifandi trúar á Jesú fyrr en nokkuð er liðið á ævi þeirra. Aðrir eru svo gæfusamir að varðveitast í skírnarnáðinni og falla aldrei frá. Sumir foreldrar kenna börnum sínum að trúa og biðja og rækta trú sína í kristnum söfnuði. Ef maður byrjar snemma á ævinni að fylgja Kristi og rækir kristið samfélag, þá veitir það mikla vörn gegn freistingum Satans á allri lífsleiðinni. Biblían líkir trúnni við það að vera lifandi, vakandi og/eða sjáandi, en það að eiga ekki trúna er líkt við blindu og dauða. Í 2. Korintubréfi 4:4 segir Páll postuli: "Guð þessarar aldar (Satan) hefur blindað huga þeirra sem ekki trúa, til þess að þeir sjái ekki ljósið af fagnaðarerindinu um dýrð Krists." Hugsaðu þér að lifa lífinu blindur, ganga í gegnum lífið með bundið fyrir augun! Og ekki nóg með það, heldur eiga líka óvin, sem við kunnum illa að verjast, sem hefur það að markmiði að blekkja okkur, leiða okkur í ógæfu og hindra að við frelsumst. Jesús sagði um djöfulinn að ásetningur hans væri sá að "stela, slátra og eyða" -hverjum? Okkur! Það er skelfilegt! Og ef við erum andlega blind og dauð, þá reynist djöflinum oft létt verk að leiða okkur á villuveg sem okkur sjálfum finnst í fyrstu vera hamingjubraut. Af þessari ástæðu er margt fólk, loksins þegar það frelsast, kannski á miðjum aldri, fjötrað og undirlagt af ýmis konar synda-venjum. Þá hefur fólk oft beðið ósigur fyrir sömu syndunum þannig að það er fast og ekkert virðist gagna, hvorki bæn, biblíulestur né kirkjusókn. Hvað er þá til ráða? Nú skulum við skoða málið nánar.

Hvernig geta syndir fortíðarinnar plagað okkur?
Þegar við verðum fyrir freistingu, getur hún annað hvort komið innan frá, frá okkar eigin hégómagirnd eða holdlegum veikleika (Jakobsbréf 1:14), eða frá illum anda sem freistar okkar, skýtur að okkur hugsun sem á að leiða okkur til þess að gera það sem er andstætt vilja Guðs og okkur sjálfum til tjóns. Dæmi um það síðara er þegar Jesús segir: 'Vík frá mér Satan!' við Pétur postula, þegar Pétur telur Jesú fara með rangt mál. (Markús. 8:31-33). Þar er ljóst að hugmynd Péturs var ekki komin frá honum sjálfum, heldur frá Satan sem vildi leiða Jesú afvega. (Í flestum tilfellum eru það illir andar sem freista okkar en ekki djöfullinn í eigin persónu, því að hann getur ekki verið nema á einum stað í einu v.þ.a. hann er skapaður. Hann notar hins vegar í flestum tilfellum þjóna sína, fallna engla, til að fara þessara erinda).

Ef við föllum ítrekað fyrir sömu freistingu, getur illi andinn, sem stendur að baki freistingunni, náð tökum á okkur svo að við getum ekki annað en syndgað á því sviði, aftur og aftur. Með því að hlýða rödd hins illa ítrekað, gefum við honum smám saman vald yfir okkur. Við komumust ekki undir vald hins illa svona fyrir tilviljun rétt eins og ef fugl dritaði á höfuð okkar þar sem við værum á gangi eftir Laugaveginum. Nei, hann fær ekki vald yfir okkur nema við leyfum honum það, nema við hleypum honum að okkur, gefum honum rétt til að kúga okkur. Og það gerist með því að við samþykkjum syndina, látum undan henni ítrekað og iðrumst ekki.

Jesús vill frelsa okkur algjörlega. Frelsun okkar verður þó ekki fullkomin fyrr en við komumst til himna. Meðan við lifum á þessari jörð verðum við veikleika vafin og hrösum margvíslega, en við eigum þó að helgast og taka framförum eftir því sem við göngum lengur með Drottni.

Á göngu okkar gegnum lífið höfum við syndgað margvíslega, en þó mismunandi mikið og alvarlega. Sumir hafa fengið mörg sár og eru illa farnir. Þeir eru eins og alsettir kýlum sem grefur í. Kýlin eru syndir sem við höfum drýgt og hafa skaðað okkur. Drottinn vill að við iðrumst allra þessara synda, allra sem við munum eftir og Heilagur andi minnir okkur á. Yfirleitt nægir ekki að "afgreiða þær allar á einu bretti". Ef við gerum það, en höldum samt áfram að lifa í ósigri á einhverju sviði, þá eru sterkar líkur á að við þurfum að iðrast ákveðinna synda sem hafa haft alvarleg áhrif á líf okkar og gera enn. Ég á ekki við að við eigum að fara að "grafa í fortíðinni" og leita að einhverju sem kanna að felast þar ef allt er í lagi. En ef hlutirnir lagast ekki eftir að við höfum tekið trú á Krist og frelsast, þá bendir til að ekki séu öll kurl komin til grafar -eitthvað er þar sem sérstaklega þarf að játa og iðrast og fá fyrirgefið. Þannig "lokum við dyrum" synda fortíðarinnar sem enn kunna að standa opnar að lífi okkar.

Illir andar og áhrif þeirra á líf okkar
Illir andar hafa mismunandi verksvið. Biblían talar um óhreina anda, það eru andar sem vilja leiða okkur til óhreinleika á kynferðissviðinu (Lúkas 10:1), mállausan anda (Markús 9:17), sjúkleiks anda (Lúkas 13:11) og í því tilfelli læknaði Jesús konu sem "Satan hefur fjötrað full 18 ár" eins og hann sagði (v.16). Þar var sjúkdómurinn ekki raunverulegur sjúkdómur, heldur fjötur sem hinn illi lagði á konuna. Þegar Jesús rak illa andann frá konunni, rétti hún sig upp. Sumir illir andar freistar fólks til áfengis- eða fíkniefnaneyslu. Ef maður lætur ítrekað undan freistingunni, getur það leitt til áfengissýki. Sá sem vill ekki fyrirgefa, getur lent í klóm ills anda sem fjötrar viðkomandi í sjálfsvorkunnsemi, reiði og biturð og þannig tærist hann upp andlega. Ef ófrelsaður maður er á valdi einhverrar syndar, getur ekki lagt hana af hvernig sem hann reynir, þá er ekki ólíklegt að illur andi hafi náð taki á honum og bundið hann á því sviði. Þar er þá um illan anda að ræða sem hefur sem "sérsvið" að fjötra fólk í þeirri ákveðnu synd.

Eftir að maður frelsast og kemst til trúar þarf maður að fara yfir líf sitt og skoða vandlega hvort maður sé hugsanlega bundinn af illum anda á einhverju sviði -þ.e. hvort maður lifir í stöðugum ósigri á einhverju tilteknu sviði. Dæmi um það getur verið að maður reiðist af minnsta tilefni, er sólginn í klámfengið efni, er haldinn þunglyndi, er áfengisfíkill o.s.f. Á eitthvað af þessu við þig? Hér á eftir verður birtur listi yfir marga mannlega veikleika og syndir, svið þar sem illir andar geta fjötrað mann. Farðu yfir listann og skoðaðu sjálfan þig í ljósi hans. Lifir þú í ósigri á einhverju þeirra sviða sem þar eru nefnd? Ég á ekki við að það geti komið fyrir að þú fallir fyrir þeirri freistingu að reiðast, verða áhyggjufullur, horfa á eitthvað sem telja mætti óhreint, eða gera eitthvað sem þú veist að er ekki að vilja Guðs, nei, ég á við að þú upplifir þig bundinn. Þú ræður ekki við freistinguna, löngunina til að gera það sem þú veist að er rangt. Þú fellur aftur og aftur og sérð enga undankomuleið.

Talar eitthvað á listanum sérstaklega til þín?

Áður en þú ferð yfir listann skaltu biðja Guð um að tala sértaklega til þín við lesturinn. Ef eitthvað af því sem hér stendur talar sérstaklega til þín, ef þar er um að ræða hluti eða svið í lífi þínu þar sem þú lifir í ósigri. Eru þar svið þar sem þú lifir í óuppgerðum syndum? Ef svo er þá skaltu játa það sem synd fyrir Guði, biðja hann að fyrirgefa þér og hafna (snúa ákveðið baki við) frá fyrra hátterni. Mundu að Guð elskar þig og vill leiða þig til iðrunar, fyrirgefa þér og gera þig frjálsan. Láttu ekki ótta eða blygðunarkennd hindra þig í að gera hlutina upp. Mundu að við erum öll veikleika vafin og að allir hafa syndgað og skortir Guðs dýrð. Það er af náð sem Guð sýnir okkur synd okkar til þess að geta leitt okkur til iðrunar og fyrirgefið okkur. Taktu náðarboði hans. Jesús dó fyrir þínar syndir og okkar allra. "Ef við segjum:"Við höfum ekki synd" þá svíkjum við sjálf okkur og sannleikurinn er ekki í okkur, en ef við játum syndir okkar, þá er hann (Drottinn) trúr og réttlátur, svo að hann fyrirgefur okkur syndirnar og hreinsar okkur af öllu ranglæti." (1.Jóh. 1:8-9).

Ef þú finnur atriði á listanum eiga við þig, atriði eins og t.d. þunglyndi, einmanaleika, fátækt og sjúkleika, þá þarf ekki að vera að þú sért haldinn þessu vegna þess að þú sjálfur hafir beinlínis syndgað, heldur getur verið að illur andi hafa lagt á þig þessa áþján án þess að þú fengir rönd við reist, hann fór "bakdyramegin" inn í líf þitt. Kannski er um að ræða synd sem hefur erfst frá foreldrum eða öðrum aftar í ættarröðinni. Slíkt getur verið vegna þess að einhver forfeðra þinn drýgði alvarlega synd. Illur andi fjötraði hann í þeirri synd vegna þess að hennar var ekki iðrast og frá henni snúið. Síðan yfirfærðist syndin og skömmin yfir afkomendurna, einn eða fleiri og þannig koll af kolli. Hver ættliður "tók við" syndinni og hélt henni við, þannig að illi andinn fékk tíma til að koma sér vel fyrir og fjötra margt fólk innan sömu ættar. Þetta er t.d þekkt sem ættarskömm, ættarsynd eða ættarfylgja -einhver óhamingja sem fylgir ákveðinni ætt. En nóg um það að sinni og lítum nú á listann -en mundu, viðkomandi atriði verður að vega þungt, eigi að líta á það sem sérstakan fjötur eða bindingu í lífi þínu.

• Krefst virðingar (krefst þess að aðrir beri virðingu fyrir mér. Þoli ekki að vera andmælt eða gagnrýndur).
• Dæmandi (kveð upp dóma yfir öðrum: "Hann er ómögulegur, vonlaus, vitlaus…"
• Gagnrýninn (sé yfirleitt eitthvað sem ég sé ástæðu til að finna að).
• Óhlýðinn (á erfitt með að lúta yfirvaldi og fara eftir reglum).
• Sjálfstæður (krefst þess að aðrir taki tillit til mín, fer mína eigin leið).
• Frekur og árásargjarn (ræðst gegn þeim sem mér finnst hafa misboðið mér).
• Montinn
• Fordómafullur
• Ráðskast með aðra (vil stjórna þeim sem í kringum um mig eru).
• Bitur (á erfitt með að fyrirgefa).
• Afbrýðissamur
• Reiðigjarn (reiðist af minnsta tilefni og finnst ég hafa ástæðu til).
• Hatursfullur
• Uppreisnargjarn
• Áhyggjufullur
• Matgráðugur (skortir sjálfstjórn, læt hlutina eftir mér).
• Efagjarn
• Ósannsögull
• Óstöðugur (laus í rásinni, fer úr einu í annað -vinna, skóli, vinir o.s.f.)
• Latur
• Yfirborðslegur (sýni ekki minn rétta mann, tækifærissinnaður)
• Er fús að gera málamiðlanir (slæ af eigin skoðun til að þóknast öðrum).
• Réttlætir sjálfan mig
• Lögmálskenndur (geri ósanngjarnar kröfur til annarra, en ekki til sjálfs mín).
• Stoltur
• Beitir blekkingum
• Hæðir og spottar aðra
• Óttast að vera hafnað (viðkvæmur fyrir sjálfum mér og hvað öðrum finnst um mig).
• Metnaðargjarn
• Kynþáttahatur
• Guðvana/veraldlegur
• Trúrækinn á yfirborðinu
• Haldinn vanmetakennd
• Haldinn ofsóknarkennd (finnst ég ofsóttur).
• Kynferðisleg spilling
• Hór (kynlíf utan hjónabands).
• Ósamvinnuþýður (í hjónabandi, álítur mig ávallt vita betur en maka minn).
• Hjónaskilnaður (mér finnst lítið mál að skilja og skoða það sem ágæta lausn).
• Kynferðisleg misnotkun barna
• Samfarir við dýr
• Vændi (hef leitað í vændi eða boðið mig fram í vændi).
• Nauðgun
• Sifjaspell (kynlíf með nákomnum ættingja, blóðskömm).
• Kynvilla (samkynhneigð, tvíkynhneigð).
• Klæðskiptingur
• Fóstureyðing (hef samþykkt, hvatt til, framkvæmt eða farið í fóstureyðingu).
• Sjálfsfróun (er háður sjálfsfróun).
• Kynlífsórar (bý mér til hugmyndir um ímyndað kynlíf).
• Losti (er haldinn sterkri kynfíkn sem ég verð að fá útrás fyrir með einhverjum hætti).
• Klám (er sólginn í að horfa á, hlusta á eða lesa klámfengið efni).
• Sekt (tilfinning um að vera óhreinn og skammast mín í samb. við kynhneigð/kynlíf).
• Hef leitað í (iðkað) galdra (og/eða til norna/galdrakarla).
• Hef leitað í (iðkað) stjörnuspeki
• Hef leitað til miðils (farið á miðilsfund, fengið fyrirbæn miðils eða anda) eða stundað slíka hluti.
• Hef leitað í (stundað) dultrú eða "nýöld" (tarot, steina, rúnir, ásatrú o.þ.h.).
• Hef leitað í heiðin trúarbrögð (hindúisma, búddisma, islam o.fl.)
• Hef stundað hjáguðadýrkun (tilbeðið heiðin goð sem styttur, myndir eða hugmyndir, krafta -t.d. móður jörð).
• Hef sóst eftir hryllingi (horft á hryllingsmyndir o.þ.h.).
• Hef verið formælt eða hefur sjálfur formælt öðrum (lagt bölvun á).
• Áfengisfíkn (alkóhólismi)
• Fíkniefnaneysla (neysla eiturlyfja)
• Önnur fíkn (nefndu hana réttu nafni)
• Einmanaleiki (finnst maður vera einstæðingur í tilverunni og engum þyki raunverulega vænt um mann).
• Þunglyndi
• Sjúkleiki (vera þjakaður af langvarandi, alvarlegum sjúkdómi).
• Vera kvalinn (upplifa það að vera undir fargi og oki varnalegrar ógæfu).
• Fátækt (fara alls góðs á mis, vera volaður, allslaus, lifa við stöðugan skort).
• Höfnunarkennd (að finnast sem manni sé hafnað, maður sé einskis virði í augum annarra).
• Sorg (vera haldinn óviðráðanlegri sorg, sjá ekkert ljós framundan).
• Morð (hugleiða það að ryðja einhverjum úr vegi, taka líf annarrar manneskju).
• Sjálfsmorð (hugleiða það að svipta sjálfan sig lífi).

Hvað á ég að gera ef mér finnst ég fjötraður á ákveðnu sviði?

Þá getur þú byrjað á þessu: Sjáðu ábyrgð þína og hvar þú hefur gert rangt varðandi viðkomandi synd. Eflaust hafa aðrir átt sinn þátt í því að þú syndgaðir, en láttu það bíða, áttaðu þig fyrst á þinni eigin ábyrgð. Hvað gerðir þú sem stuðlaði að því að hinum illa tókst að ná tökum á þér? Þegar þú hefur áttað þig á hvað það var sem þú gerðir rangt og sem opnaði aðgang fyrir hið illa að þér, þá skaltu játa það sem synd fyrir Guði og biðja hann að fyrirgefa þér þá synd. Mundu að fyrir fórnardauða Jesú í okkar stað getur þú öðlast fyrirgefningu. Jesús dó fyrir allar syndir, líka þínar. En við verðum að iðrast og biðjast fyrirgefningar, annars fáum við hana ekki, hún virkar ekki sjálfkrafa. Nefndu hverja synd réttu nafni og upphátt fyrir Guði og bið hann að síðan fyrirgefa þér. Þegar þú hefur gert það skaltu trúa því í hjarta þínu að Guð hafi fyrirgefið þér og játa það upphátt með munni þínum með því að þakka Guði fyrirgefninguna. Síðan skaltu telja hverja synd upp -gerðu það upphátt- og segðu: "Ég afneita og sný baki við ... (nefndu syndirnar réttum nöfnum)." Þetta er áhrifarík leið til að minna sjálfan sig á og segja Guði og Satan að manni er alvara. Þetta skiptir máli. Töluð orð eru töluð orð og þau hrífa. Illi andinn heyrir til þín og tekur þig alvarlega.

Í framhaldi af þessu skaltu gera allar nauðsynlegar ráðastafanir til að breyta um lífsstíl til að renna ekki aftur í sama farið, því að þó svo að þú sért frjáls, mun hinn illi þó reyna aftur að draga þig niður í gamla farið. Þá er mikilvægt að hann hafi ekki opnar dyr að þér, eða fótfestu. Ef þú t.d. hefur verið fíkinn í áfengi og iðrast og snýrð þér frá drykkjunni, þá er ekki skynsamlegt af þér að eiga áfengi eða á staði þar sem vín er um hönd haft. Eins er þú hefur verið í kukli, þá er ekki rétt hjá þér að eiga áfram bækur eða spólur með slíku efni. Hentu því. Líka ef þú hefur verið klámfíkill, hentu þá öllu sem minnir þig á það og gerðu ráðstafanir til að loka fyrir klám inn á heimili þitt.

Þegar maður iðrast og biður Guð að fyrirgefa sér syndina og snýr baki við henni, þá missir Satan fótfestuna í lífi manns. Það nægir í flestum tilfellum til að hið illa yfirgefur okkur, syndin missir aðdráttarafl sitt og vald yfir okkur. En í sumum tilfellum dugar iðrunin ein ekki, meira þarf til. Það er þegar illur andi hefur réttilega náð tökum á okkur og vill ekki sleppa. "Réttilega" segi ég vegna þess að þar á ég við að við höfum með ítrekaðri synd okkar og iðrunarleysi gefið honum rétt til að plaga okkur og ná valdi yfir okkur. Þegar svo er ástatt, er nauðsynlegt til viðbótar atriðunum sem ég nefndi áðan, -iðrun, játningu, syndafyrirgefningu og afneitun hins illa- að reka illa andann burt frá viðkomandi með því valdi sem við eigum í Jesú, því valdi sem hann hefur gefið þeim sem fara erindi hans. Þetta verður einhver annar en þolandinn að gera, t.d. prestur viðkomandi eða einhver sem er reyndur í slíku og þroskaður í trúnni.

En þegar illur andi hefur verið rekinn frá manni (eða út af manni í sumum tilfellum) þá er nauðsynlegt að viðkomandi loki öllum dyrum sem áður stóðu opnar að lífi hans, sem illir andar gátu farið um. Jesús segir nefnilega að hið illa komi aftur og reyni inngöngu. (ritn.tilvísun xxxxxxxx). Þá þarf maður að vera vel varinn. Vörnin felst í daglegri iðrun (að lifa ekki með óuppgerðar syndir) og með því að halda sér hreinum. Það gerir maður með því að rækta trúna af kostgæfni, tala við Guð í bæn, uppbyggja sig í orði hans, sækja kirkjuna sína og eiga gott samfélag við annað kristið fólk sem einnig er að berjast trúarinnar góðu baráttu. En sá sem vanrækir þessi grundvallaratriði á á hættu að verða öðru sinni bráð óvinarins, og þá er illa komið fyrir honum. Tökum því enga áhættu, teflum sáluhjálp okkar ekki í tvísýnu en stöndum stöðug í trúnni allt til enda.